கட்டுரைகள்
Typography

 

10. வேலையை மட்டும் விட்டுடாதேடா? அம்மா ஒவ்வொரு முறையும் என் வீட்டுக்கு வரும்போது சொல்லும் வார்த்தைகளைக் கேட்டு சிரித்து விடுவேன். அம்மாவிற்கு என்னைக்குறித்த அச்சங்கள் இன்று வரையிலும் மாறவில்லை.

" மூனுமே பொட்டப்புள்ளயாய் பெத்துருக்க. கொஞ்சம் வேகத்தை கொறச்சுக்கடா?”பதில் பேசாமல் அலுவலகத்துக்கு கிளம்பி விடுவேன்.

அம்மாவுக்கு திருப்பூர் சூழ்நிலையை எளிதில் புரிய வைக்க முடியாது. அவருக்கு எப்போதும் ஒரே ஒரு எண்ணம் தான் மனதில் இருக்கும். மகன் தினமும் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். அதுவும் ஒரே நிறுவனத்தில் வேலை செய்ய வேண்டும். ஆனால் இங்குள்ள போராட்ட வாழ்க்கையை அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

நாம் மற்றவர்களுக்காக மட்டும் உழைக்க வேண்டும். நாம் உழைக்கும் உழைப்புக்கு உரிய அங்கீகாரமும் கிடைக்காது. அதுவே நமக்கு சில சமயம் கிடைக்கும் நேரத்தில் நமக்கு மேலே உள்ளவர்கள் வேறுபக்கம் திருப்பிவிடுவார்கள். நம்மை ஒரு அடி கூட மேலேற விடமாட்டார்கள். ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் உள்ளே பணிபுரிந்து கொண்டிருப்பவர்களின் தனிப்பட்ட திறமை குறித்த அக்கறையுடன் கவனிப்பவர்கள் மிகக்குறைவு. ஆனால் இவை எதையும் நாம் பொருட்படுத்திக் கொண்டிருக்கக்கூடாது. ஒவ்வொரு முதலாளிகளின் எண்ணமே “ இவன் போனால் அடுத்தவன் ". இந்த எண்ணமே இங்குள்ள முதலாளிகளை மிக கேவலமாக நடக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு நாளும் உயிர் போய் திரும்பி வரும் வாழ்க்கையைத்தான் பணிபுரிபவர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். நாம் பார்க்கும் வேலைக்கு எந்த உத்தரவாதமும் இருக்காது. சிங்கம், புலிகளுடன் வாழும் மற்ற மிருங்களின் வாழ்க்கை போலத் தான் வாழ வேண்டும். இதில் சந்தேகமே இல்லை. மற்ற துறைகளை விட ஆயத்த ஆடை தொழிலில் பிரச்சனைகளும் முதலாளிகளின் ஆசைகளும் அதிகம்.

தொழில் தெரிந்த முதலாளிகளிடம் கருணை இருக்காது. கண்ணியத்துடன் தொழிலை நடத்திக் கொண்டுருப்பவர்களிடம் நல்ல இறக்குமதியாளர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். இது போன்ற விசயங்களை அம்மாவிடம் மட்டுமல்ல வீட்டில் மனைவியிடம் கூட புரிய வைக்க முயற்சிப்பதில்லை.

மனைவியின் குடும்பத்தில் அணைவரும் மத்திய அரசாங்க ஊழியர்கள். என்னுடைய குடும்பத்தில் என் மற்ற சகோதர சகோதரிகள் அரசாங்க ஊழியர்களாகவும், குடும்ப தொழில் வாழ்க்கை உள்ளவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். நான் மட்டுமே இந்த தொழிலில் இருப்பதால் இங்குள்ள சூழ்நிலையை எவருக்கும் புரியாது. நானும் முயற்சிப்பதில்லை.

இப்போது மாறி வந்து பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த நிறுவனத்தில் உயர்பதவியில் இருந்தேன். இது என்னுடைய மூன்றாம் கட்ட வாழ்க்கையின் தொடக்கமாகும். இந்த நிறுவனத்தில் நான்கு பங்குதாரர்கள், ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான நிறுவனங்கள். ஆனால் ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் மற்றவர்களுக்கும் பங்குண்டு. ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான பொறுப்புகள். மொத்த லாப நட்டங்களை அவரவர் சதவிகிதம் பொறுத்து வருட முடிவில் பிரித்து எடுத்துக் கொள்வார்கள்.

தொடக்கத்தில் என்னுடன் பேசியபடி ஒரு பங்குதாரர் நிறுவனத்தை மட்டும் நேரிடையான ஏற்றுமதிக்கு மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு அளிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு மாதத்தின் இரண்டாவது சனிக்கிழமையன்று அனைவரும் ஒரே இடத்தில் கூடுவார்கள். என்னுடைய முயற்சிகள், அடுத்த கட்ட ஆயத்த ஏற்பாடுகள் குறித்து பேசிவிட்டு போய்விடுவார்கள். நான் இந்த நிறுவனத்தில் நுழைந்த முதல் மாதத்தில் அவர்கள் எதிர்பார்த்தபடியே பெரிய ஒப்பந்தம் கைகூடியது. பதினான்கு லட்ச ரூபாய் மதிப்பு.

ஆயத்த ஆடை நிர்வாகத்தில் இரண்டு பகுதிகள் உண்டு. உற்பத்தி தொடர்பான பணிகள். இதில் அடிப்படை சூப்ரவைசர் முதல் உச்சகட்ட பதவியான பேக்டரி மேனேஜர் வரைக்கும் இருப்பார்கள். இவர்களின் பணியென்பது நூல் உள்ளே வந்து இறங்குவது முதல் ஆடைகள் உள்ள பெட்டிகளை கப்பலுக்கு அனுப்பவது வரைக்கும் இருக்கும்.

மற்றொரு துறை அலுவலகம் சார்ந்த விசயங்கள். அலுவலகம் சார்ந்த பணிகள் என்பது வாகனத்தில் ஏற்றிய பெட்டிகளை இறக்குமதியாளரின் இடத்துக்கு கொண்டு செல்லும் வரையிலும் தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இந்த அலுவலகம் சார்ந்த பணியில் இருப்பவர்கள் அவரவர் பதவிகளைப் பொறுத்து அடுத்த ஒப்பந்தத்திற்கு உண்டான தொடர் வேலைகளை கவனித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இறக்குமதியாளர்கள் கொடுக்கும் மின் அஞ்சல்கள், தொலைபேசி அழைப்புகள் என்று வேலையிருந்து கொண்டேயிருக்கும்.

உற்பத்தி துறையில் இருப்பவர்கள் அலுவலக துறை சார்ந்த விஷயங்களில் ஆர்வம் இல்லாமல் இருப்பார்கள். அவர்கள் கடைசிவரையிலும் அதே துறையில் தான் குப்பை கொட்ட முடியும். ஆனால் என் வாழ்க்கை போட்ட கோலத்தில் இரண்டு துறையைகளுமே எனக்கு பழக்கமாகியிருந்தது. இந்த தகுதியைத் தான் இப்போதுள்ள நிர்வாகத்தை கவர்ந்தது. பிறகென்ன தனியாக ஆள் போட்டு இரண்டு சம்பளம் கொடுக்க அவசியம் இல்லை பாருங்கள்?

நான் எடுத்த முதல் ஓப்பந்தம் ஏற்றுமதியான பிறகு அதன் லாப நட்ட கணக்கை நான்கு பங்குதாரர்களின் பார்வைக்கு வைத்தேன். ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அரசாங்க ஊக்கத்தொகை இல்லாமலே ஏழு லட்ச ரூபாய் நிகர லாபம். அதுவும் அறுபது நாளில். ஆறுமாதங்களில் அவர்கள் பார்க்கும் தொகையை இரண்டு மாதங்களில் நான் எடுத்துக் காட்டிய போது அவர்களின் தொழில் பார்வை விசாலமானது. அதுவரைக்கும் பம்பாயில் இருந்தவர்கள்தான் உழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதன் பிறகே நான் சொல்லும் விசயங்களில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தார்கள்.

இப்போது கிடைத்த லாபத்திற்கான முக்கிய காரணம் எந்த இடத்திலும் தவறே இல்லாமல் நான் ஒவ்வொன்றையும் கவனித்து முடித்ததேயாகும். மிகக் கவனமாக குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் முடித்து இருந்தேன்.. கழிவு ஆடைகள் தவிர்த்து மிச்சமானது எதுவும் இல்லை. நான் உழைத்த விதத்தை விட என்னுடைய தனித்தன்மை என்று இதைத் தான் சுட்டிக் காட்டி பாராட்டினார்கள்.

தொடக்கத்தில் நான் என்ன மாதிரியான திட்டத்தை கொடுத்திருந்தேனோ அது இம்மியளவும் மாறவில்லை. எனக்கு இங்கு உருவான சந்தர்ப்பங்கள் அனைத்தும் சாதகமாகவே இருந்தது. இது தொடர்பான வேலைகள் தொடங்கும் போதே "எந்த விஷயத்திலும் நீங்கள் தலையிட வேண்டாம். என் போக்கிலேயே விட்டு விடுங்கள். முடிவைப் பார்த்ததும் உங்கள் ஆலோசனையைச் சொல்லுங்கள்". என்று சொல்லியிருந்தேன், என்னுடைய அதிர்ஷடம் அவர்கள் என்னுடன் பொறுமையாய் ஓத்துழைத்தார்கள்.

நான் தொழிலில் காட்டிய வேகம் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அதேயளவிற்கு என்னுடைய மற்ற குணாதியசங்கள் அவர்களுக்கு அச்சமூட்டியது. தொழிலாளர்களுடன் நான் நெருக்கமாக பழகும் விதம் அவர்களுக்குத் தர்மசங்கடப்படுத்தியது. தொழிலாளர்களுடன் அருகே அமர்ந்து உரையாடியதும், என்னுடைய இருக்கையில் இல்லாமல் நேரிடையாகவே எல்லா இடத்திலும் நுழைந்து வந்து கொண்டிருந்ததும். அவர்களுக்கு வினோதமாக தெரிந்தது.

எனக்கு மேலே பொறுப்பாய் இருந்தவர் கொடுத்த அறிவுரை “ ஒவ்வொரு பதவிக்கும் ஒரு ஸ்டேடட்ஸ் நடைமுறைபடுத்தவேண்டும்”. நான் சிரித்துக் கொண்டே நகர்ந்து விட்டேன்.

நான்கு பங்குதாரர்களும் கூட்டிய கூட்டத்தின் வாயிலாக என்னுடைய பொறுப்புகள் அதிகமாக்கப்பட்டது. அவர்கள் என்மேல் வைத்திருந்த நம்பிக்கை இன்னும் சற்று உயர்ந்தது, அலுவலக நேரம் வருவதும் வெளியே செல்வதும் என் இஷ்டப்படி என்று விட்டு விட்டார்கள். மொத்தத்தில் உள்ளே இருந்த பணியாளர்கள் என்னை பங்குதாரர்களுக்குச் சமமாக பார்த்தார்கள். எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு கணினியில் அதிக நேரம் செலவழிக்க, நிர்வாகத்தில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருந்தது. வாழ்க்கை அது எப்போதும் அப்படித்தான். உருளும் வரையில் இயல்பாக உருண்டு கொண்டேயிருக்கும், பிரச்சனை. தொடங்கி விட்டால் நம்மையும் உருள வைத்து விடும்.

என் மனதில் உள்ளேயே புகைந்து கொண்டேயிருந்த சொந்த நிறுவனம் எனும் ஆசை, இப்போது மெல்ல விஸ்வரூபம் எடுத்து மேலே வரத்தொடங்கியது. அன்று மற்றொரு பங்குதாரரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. நானும் என்னுடன் இருந்த மற்றொரு பங்குதாரரும் அலறியடித்துக்கொண்டு அவர் அலுவலகத்திற்கு ஓடினோம். எங்களை அழைத்தவர் தான் நான்கு பேரில் முக்கியமானவர். ஒவ்வொரு முடிவும் அவர் தான் எடுப்பார். கறாரான பேர்வழியும் கூட. எவரையும் காரணம் இல்லாமல் அழைக்கமாட்டார். என்னை விட என்னுடன் வந்த மற்றொரு பங்குதாரருக்குத்தான் நடுக்கம்.

அவர் அறையில் மேலும் இருவர் இருந்தார்கள் நடுத்தர வயது பெண் மற்றும் ஒரு இளைஞனும் இருந்தார்கள். அவர்களை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி விட்டு “இவர்கள் கோயமுத்தூரில் தனியாக அலுவலகம் வைத்துள்ளார்கள். இவர்கள் கையில் பத்து ஒப்பந்தங்கள் உள்ளது. இவர்கள் வைத்துள்ள ஒப்பந்தப்படி மிகக்குறுகிய காலத்திற்குள் நம்மால் முடிக்கமுடியுமா?” என்று கேட்டு விட்டு என்னைப் பார்த்தார், அனைத்து பேப்பர்களும் என் கைக்கு வர, சில நிமிடங்களிலே பேசிய பேச்சின் மூலம் எனக்கு புரிந்து விட்டது. வந்தவர்களுக்கு இந்த தொழிலில் எந்த அனுபவமும் இல்லை. இவர்களுக்கு சரியான நபர்கள் கிடைக்காமல் நொந்து போய் இங்கு வந்து இருப்பதை புரிந்து கொண்டேன்.

வந்த இளைஞனை தனியாக அழைத்துச் சென்று பேசிய போது அவரின் சொந்த ஊரும் என்னுடைய ஊருக்கு மிக அருகில் இருந்தது. இரவு நேரம் தனியாக கைபேசியில் அவரை அழைக்க சொல்லி விட்டு அலுவலகத்திற்கு வந்து விட்டேன். அலுவலகத்திற்கு வந்ததும் ஒவ்வொன்றாக கணக்குப் போட்டு பார்த்த போது மிகக் கவனமாக செயல்பட்டால் லாபம் கிடைக்க வாய்ப்புண்டு என்பதை புரிந்து கொண்டேன். என்னுடைய பதிலுக்காக மொத்த நிர்வாகமும் காத்துக் கொண்டிருந்தது, நான் செய்யலாம் என்றவுடன் அதற்கான ஏற்பாடுகள் நடக்கத் தொடங்கியது.

எப்போதும் போல் எல்லா பொறுப்புகளை நான் ஏற்றுக் கொண்டு ஓடத் தொடங்கினேன். ஒப்பந்தத்தை கொடுத்து விட்டு சென்ற இளைஞன் கோயமுத்தூரில் தான் அலுவலகம் வைத்திருந்தார். அவருக்கு இரண்டு பிரச்சனைகள். இந்த ஒப்பந்தத்தை கொடுத்த இறக்குமதியாளர் அவருக்கு புதிதாக அறிமுகம் ஆனவர். இதுவோ நண்பருக்கு முதல் ஒப்பந்தம், இறக்குமதியாளர் சொன்னபடி குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் தெளிவாக செய்து முடித்தால் அடுத்த ஒப்பந்தம் வரும், அவர் இருந்த வீட்டிலேயே அலுவலகம் அமைத்திருந்தார். தரகர் போல் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார், நான் நிர்வாகத்திடம் இந்த ஒப்பந்தங்களை செய்ய முடியும் என்று சொல்லியிருந்ததை அவரிடம் சொல்லவில்லை, மறுநாள் இரவு அவரிடம் இருந்து அலைபேசி அழைப்பு வந்தது, எல்லாவற்றையும் சொன்னேன்.

அவரால் நம்ப முடியவில்லை? அவர் எதிர்பார்த்த கமிஷன் தொகையும் எதிர்பார்த்த நாளுக்குள் முடித்து தரமுடியும் என்று நான் கொடுத்த உத்தரவாதம் மேலும் அவரை உற்சாகமூட்ட, " சார் எப்படியாவது இதை சிறப்பாக முடித்துக்கொடுங்கள். தனியாக உங்களுக்கென்று என் பங்கில் ஒரு தொகையைத் தருகிறேன். இதே போல் ஒவ்வொரு ஒப்பந்தத்திற்கும். தருகிறேன். எனக்கு இந்த தொழில் குறித்து எதுவும் தெரியாது. எல்லாவற்றையும் நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்றார்.

அவர் சொன்ன தொகை என்க்கு நம்ப முடியாததாக இருந்தது. ஏற்கனவே என் வாழ்க்கை கொடுத்த அனுபவத்தில் நம்பிக்கை இல்லாமல் ” பரவாயில்லை. அதை அப்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் ” என்றேன். அவருடைய கெட்ட நேரமும் என்னுடைய சொந்த தொழிலுக்கான நல்ல நேரமும் அன்று தான் தொடங்கியது. அவர் எதிர்பார்த்த அனைத்து விஷயங்களும் அவரின் விருப்பபடியே முடித்துக் கொடுத்தேன். அறுபது நாட்கள் கடந்து போயிருந்தது. அந்த இளைஞன் என் வீடு வரைக்கும் வந்து மதிய உணவு சாப்பிடும் அளவிற்கு நெருக்கமாக மாறியிருந்தார்.

அமெரிக்கர்களின் அலுவலக நேரம் நம் இந்திய நேரத்திற்கு இரவு பத்து மணிக்கு மேல் தொடங்கும். யூரோப் சார்ந்த நாடுகளுக்கு இந்தியாவின் மதியம் 12 மணி நேரத்திற்குப் பிறகு ஆரம்பிக்கும். ஒவ்வொரு நாடுகளுக்கும் ஒவ்வொரு விதமான நேரம். இவரைப் போன்றவர்கள் அதிகாலை நேரம் தவிர மற்ற நேரங்கள் கண்முழித்து இருக்க வேண்டும். திடீர் என்று நடு இரவில் என்னை அழைப்பார். அவருடன் தொடர்பில் இருக்கும் இறக்குமதியாளர் கேட்கும் தொழில் நுட்பம் சார்ந்த விசயங்களுக்காக என்னை அழைத்து உறுதிபடுத்திக் கொள்வார். அவருக்கு தெளிவாக புரியவைத்தால் மறுநாள் சந்தோஷத்துடன் வந்து பேசுவார். அவர் உயர்ந்து கொண்டுருப்பது எனக்கும் சந்தோஷமாய் இருந்தது.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஏற்றுமதி ஒப்பந்தத்திற்காக அங்குமிங்கும் அலைய வேண்டாம். இவரை சார்ந்து இருந்தாலே நிறுவனத்திற்கு தேவைப்படும் ஒப்பந்தத்திற்கு பிரச்சனை இருக்காது என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டு அவரின் வளர்ச்சியை ஊக்குவித்துக் கொண்டுருந்தேன். என்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் பணப்பிரச்சனை இல்லாமல் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. இப்போதுள்ள இந்த சூழ்நிலையை கெடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. சொந்தமாக தொழில் தொடங்க மீண்டுமொரு சந்தர்ப்பங்கள் வரும். காத்திருப்போம் என்று அமைதியாக இருந்தேன்.

அன்று அவர் கைக்கு பேசியபடி அவருடைய கமிஷன் தொகை கொடுக்க வேண்டிய நாள். அவருடைய கமிஷன் தொகை மொத்தமும் பணமாகவே வேண்டுமென்ற அவர் கேட்ட போது நிர்வாகம் அதிர்ந்து போனது. என்னுடைய முதலாளிகள் ஆயிரம் ரூபாய்க்கு காசோலை போட்டுக் கொடுக்க ஐந்து நாட்கள் எடுத்துக்கொள்வார்கள். அவருடைய நான்கு லட்சத்தை பணமாக கொடுப்பார்களா?. அவரோ பிடிவாதமாய் நின்றார். பேச்சு வார்த்தை வாக்குவாதமாக மாறியது. பாதியில் எழுந்து சென்றவர் மதிய சாப்பாடு நேரத்தில் என் வீட்டுக்கு வந்தார்.

அவருடைய வங்கியில் அவர் வாங்கி வைத்துள்ள கடன் விபரங்கள் அப்போது தான் எனக்கு முழுமையாக புரிந்தது. கமிஷன் தொகையான நான்கு லட்சம் காசோலையாக வங்கிக்குச் சென்றால் அவர் வாங்கி வைத்துள்ள கடனுக்கு பிடித்துக் கொள்வார்கள். அவர் கைகூப்பி கெஞ்சிப் பேச, யோசிக்கத் தொடங்கினேன். நான்கு பங்குதாரர்களுமே பணவிசயத்தில் கில்லாடிக்கு கில்லாடி. முதலில் இவ்வளவு பெரிய தொகையை அவருக்கு கொடுப்பதற்கு எவருக்கும் மனமில்லை. என்னை வைத்து நாடகம் நடத்த முற்பட்ட போது நான் தொடக்கத்திலேயே அந்த விளையட்டிலிருந்து ஒதுங்கிவிட்டேன். இதையும் அவரிடம் சொன்னபோது மேலும் கதற ஆரம்பித்துவிட்டார். ” எப்படியாவது பணமாக வாங்கித்தந்து விடுங்கள். வாங்கிய பத்து நிமிடத்திற்குள் உங்களுக்கு நான் சொல்லி இருந்த பணத்தையும் தந்து விட்டு செல்கிறேன்” என்றார்.

முதலில் இவரை காப்பாற்ற வேண்டும். காரணம் நான்கு முதலாளிகளையும் பற்றி நன்றாக அறிந்தவன் என்ற முறையில். எனக்கே குழப்பாக இருந்தது. இரண்டு நாட்கள் இவர் மறந்து கேட்காமலிருந்தால் “நீ யார்? ” என்று இவரைப் பார்த்தே கேட்பார்கள். நிர்வாகத்திற்கு எதிரான எந்த துரோகமும் நான் செய்ய விரும்பவில்லை. இவராகவே பிரியத்தின்பேரில் தரும் தொகையை ஏன் நாம் மறுக்க வேண்டும்? அவரை சமாதானப்படுத்தி “ நாளை வாருங்கள். உங்களின் பணம் உங்கள் கைக்கு வரும் ” என்றேன். நான் யோசித்து வைத்திருந்த திட்டத்தின்படி மறுநாள் ஒரு முதலாளியிடம் சொன்னேன்.

"அவரிடம் மேலும் ஒரு லட்சம் பீஸ்க்கான ஒப்பந்தம் தயாராய் உள்ளது. நீங்கள் முரண்டு பிடித்தால் அதன் லாபத்தை வேறு எவனோ தின்று விட்டு போய்விடுவான்” என்று பொத்தாம் பொதுவாக சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து விட்டேன். நான்கு முதலாளிகளும் என் வழிக்கு வந்து, அவருக்கு சேர வேண்டிய தொகையை அவருக்கு கொடுத்தார்கள்.

நண்பரும் சந்தோஷமாய் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டார். கட்டி வைத்திருந்த பணக்கட்டுகளை ஓரமாக உட்கார்ந்து எச்சில் தொட்டு எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு அவரின் செயல்பாடுகள் வினோதமாகத் தெரிந்தது. அவருக்கு டேப் பிடித்து ஆடைகளை அளக்கத் தெரியாது. ஒவ்வொரு துணிகளின் வித்யாசம் தெரியாது. மொத்தத்தில் இந்த தொழில் குறித்து எந்த அறிவும் இல்லை. கற்று வைத்துள்ள ஆங்கில அறிவின் மூலம் இரண்டு மாதத்தில் நான்கு லட்ச ரூபாய் கிடைத்து இருக்கிறது. நான் இந்த தொகையை சம்பாரிக்க வேண்டுமென்றால் குறைந்தது இரண்டு வருடங்களாவது உழைக்க வேண்டும். இது தான் இந்தத் தொழிலின் சாபக்கேடு.

இங்கு நிறுவனத்தை நடத்திக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு முழுமையான தொழில் அறிவு தெரியாது. ஒவ்வொரு இடத்திலும் நன்றாக தொழில் நுணுக்கம் தெரிந்தவர் எவரோ ஒருவர் இருப்பர். அவர்களை கௌரமாகவும் நடத்த மாட்டார்கள். இவர்களின் அவமரியாதைகளை தொழில் நுணுக்கம் தெரிந்தவர்களுக்கு கண்டும் காணாமல் இருந்து விடுவார்கள். நிறுவனத்தை விட்டு நகர மாட்டார். காரணம் இவர் போனால் அடுத்து ஒருவர் இவரை விட குறைந்த சம்பளத்திற்கு வரக் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

பணம் வாங்கிக்சென்றவர் அதன் பிறகு என்னை தொடர்பு கொள்ளவில்லை. நானும் அவரை அழைக்கவில்லை. என் வாழ்க்கை உணர்த்திய பாடங்கள் அப்படி? ஒரு நாள் குழந்தைகளை பள்ளியில் விட்டுவர சென்ற போது தெருவில் ஒரு கடையில் நின்று கொண்டு வானத்தை பார்த்தபடியே ரசித்து புகைபிடித்துக்கொண்டிருந்தார். குழந்தைகளை பள்ளியில் இறக்கி விட்டு திரும்பி வரும் போது வண்டியை அவர் பக்கத்தில் நிறுத்தி தோளில் கை வைக்க என்னைக் கண்டதும் அதிர்ச்சியாகி விட்டார்.

அவர் என்னை எதிர்பார்க்கவில்லை. நான் ஒன்றுமே கேட்கவில்லை. அவராகவே பேசத் தொடங்கினார். அவர் பேச்சு உளறலாய் இருந்தது. பகல் நேரத்தில் மது வாடை என் முகத்தை தாக்கியது. இப்போது நாம் பேசுவது சரியில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டு வண்டியை நகர்த்தினேன். நான் நகர்ந்த போது அவரின் அநாகரிக வார்த்தைகள் என்னை திரும்ப வைத்தது. " என்ன உதவி செய்து விட்டாய் என்று என்னிடம் பணம் கேட்க வந்துள்ளாய்? கம்பெனிகாரன் முதலீடு போட்டு செய்து கொடுத்தார்கள். அவர்களுக்கு ஆடர் கொடுத்து கஷ்டப்பட்டது நான். உணக்கு எதுக்கு கிஸ்தி? “ என்று வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வசனம் போல் பேசிக்கொண்டே போனார்.

அவர் என்னை துவைத்து காய போட்டதை அசை போட்டுக்கொண்டு அலுவலகம் வந்து விட்டேன். முதலாளிகள் கூட ஒவ்வொரு ஒப்பந்தமும் முடிந்த பிறகு சம்பளம் தவிர ஒரு ஊக்கத்தொகை என்று என்னிடம் தொடக்கத்தில் பேசியிருந்தார்கள். ஆனால் நான் அதை கேட்டு விடுவேன் என்றே பல பிரச்சனைகளை பெரிதாக்கி அதை கேட்கவிடாமல் செய்து விடுவார்கள். நானும் அது குறித்து கவலைப்பட்டுக் கொண்டதில்லை. எனக்கு பணம் பெரிதாக தெரியவில்லை. நான் இப்போது வாங்கிக் கொண்டுருக்கும் சம்பளமே என் செலவு போக மிஞ்சித்தான் இருந்தது. ஆனால் நண்பர் பேசிய வார்த்தைகள் தினந்தோறும் என் தூக்கத்தை கெடுத்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போது தான் முடிவு செய்தேன்? சரி ஒரு ஆட்டம் ஆடி பார்த்து விடலாம்?

அதுவரையில் நண்பரின் இறக்குமதியாளர் குறித்த அனைத்து விபரங்களும் எனக்கு தெரிந்த போதிலும் அதில் நான் அக்கறை செலுத்தியதே இல்லை. இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று நான் அலுவலகத்தில் கவனிக்க வேண்டிய வேலைகள் அதிகமாக இருந்தது. மற்றொன்று எவருக்கும் மனதறிந்து நம்பிக்கைத்துரோகம் கூடாது என்ற சுயகட்டுபாடு வைத்திருந்தேன்.

நான் என்னுடைய கட்டுபாடுகளை தளர்த்தி ஜெயித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன். “உன்னை விட எல்லா விதத்திலும் நான் சிறந்தவன் மற்றும் புத்திசாலி” என்று காட்ட வேண்டிய அவசியத்தில் நண்பரின் இறக்குமதியாளரை தொடர்பு கொண்டேன். அந்த இறக்குமதியாளரின் வலைதளத்தில் உள்ளே நுழைந்து அதில் இருந்த அனைத்து மின் அஞ்சல் வயிலாக தொடர்பு கொண்டேன். “ஏன் நீங்கள் என்னைப்போன்ற நேரிடையான உற்பத்தியாளரை அணுகக்கூடாது? நீங்கள் என்னை நேரிடையாக தொடர்பு கொள்ளும்பட்சத்தில் நாம் இருவருக்கும் உண்டான லாபாங்கள்” என்று பட்டியலிட்டு அனுப்பி வைத்து விட்டு அதை மறந்து போய் விட்டேன்.

நண்பரின் இறக்குமதியாளருக்கு நான் மின் அஞ்சல் அனுப்பிய போது நான் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த நிறுவனத்தின் பெயரை பயன்படுத்தாமல் ஒரு சொந்த நிறுவனப்பெயர் உருவாக்கி அனுப்பினேன். என்னுடைய கோபம் அத்துடன் முடிந்து விட்டது. ஆனால் விதி என்னை விடவில்லை?

மூன்று நாட்கள் கழித்து நண்பர் என் கைபேசிக்கு அழைத்தார். அவர் பெயரைப் பார்த்ததும் நான் கோபத்தில் எடுக்கவில்லை. ஆனால் அவர் தொடர்ச்சியாக அழைத்தபோது எனக்குப் புரிந்து விட்டது. ஏதோ ஒன்று நடந்ததுள்ளது என்பதை புரிந்து கொண்டு கடைசியாக எடுத்து பேசினேன். அவர் வார்த்தைகளால் என்னை விளாச ஆரம்பித்தார்.

"யாரைக்கேட்டு என் இறக்குமதியாளருடன் என் அனுமதி இல்லாமல் தொடர்பு கொண்டாய்? ஏக வசனமும் மிரட்டலுமாய் என்னை திட்ட நான் பதில் ஒன்றும் பேசவில்லை. என்னை அவரே அடுத்தபடிக்கு அழைத்துச் சென்றுகொண்டுருந்தார். அவர் பேசிய வார்த்தைகளை நிர்வாகத்திற்கு நான் தெரியப்படுத்தவில்லை. அவர்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று அமைதியாக இருந்து விட்டேன். காரணம் தொழில் என்பது பரமபத விளையாட்டு. நீண்ட நாளைக்குப் பிறகு இப்போது தான் தாயம் என் பக்கம் விழுந்துள்ளது. இதை கவனமாக கையாள வேண்டும் என்று ஒவ்வொன்றாக செயல்படுத்தத் தொடங்கினேன்.

ஆத்திரம் என்பது அறிவுக்கு முதல் சத்ரூ என்பதை நண்பர் பேசிய பேச்சின் மூலம் புரிந்து கொண்டேன். காரணம் அவர் இது வரைக்கும் தன்னை நேரிடையான ஏற்றுமதியாளர் என்பதாகத்தான் வெளிநாட்டில் இருப்பவர்களிடம் காட்டிக் கொண்டிருப்பதை அவர் வார்த்தைகளின் மூலம் புரிந்து கொண்டேன்.

அதாவது நண்பரே தனியாக ஏற்றுமதி நிறுவனம் வைத்திருப்பது போலவும் வங்கி பரிவர்த்தனைகள் மட்டும் மற்ற பெயரில் நடப்பது போலவும் காட்டிக் கொண்டு, மற்றவர்களுக்கு ஒப்பந்தங்களை கொடுத்து குறிப்பிட்ட கமிஷன் தொகையை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். எனக்கு மேலும் உற்சாமானது.

அதுவரையிலும் அமைதியாக இருந்த நான் மீண்டும் அவரின் இறக்குமதியாளருக்கு மற்ற உண்மைகளையையும் புரியவைத்து மின் அஞ்சல் அனுப்பினேன். நான் விடாமல் கொடுத்த என்னுடைய மின்அஞ்சல் இறக்குமதியாளரை கரைத்து விட எனக்கு ஒப்பந்தம் கொடுக்க சம்மதித்தார். நான் தொடக்கத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த புதிய நிறுவனப் பெயருக்கே தருகின்றேன் என்றதும் எனக்கு தலைசுற்ற ஆரம்பித்தது.

உத்தேசமாக உருவாக்கிய பெயர் இப்போது உயிர் பெற தொடங்கி விட்டது. ஆடித்தான் பார்த்து விடுவோமே என்று என் முயற்சிகளை தொடங்கினேன். இறக்குமதியாளர் கிடைத்து விட்டார். நிறுவனப்பெயரும் காட்டியாகி விட்டது. பணத்துக்கு? முதல் ஒப்பந்தமே பதினான்கு லட்சம். எனக்கு குழப்பாக இருந்தது. இந்த ஒரு ஒப்பந்தத்தை நம்பி இப்போது வேலை செய்யும் நிறுவனத்தை விட்டு வெளியே போய் விட முடியாது. கிடைத்துள்ள இந்த புதிய ஒப்பந்தத்தை வேறெந்த நிறுவனத்திற்கும் மாற்ற முடியாது? எனக்குள் பலவிதமான கேள்விகள் தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது.

தினந்தோறும் மின் அஞ்சல் வாயிலாக இறக்குமதியாளரின் தொடர்ச்சியான நச்சரிப்பு வேறு பயத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. எதிர்பாரதவிதமாக நண்பர் நாகராஜ் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். கதை முழுவதையும் அவரிடம் சொல்லி விட்டு இனி என்ன செய்யலாம் என்று கேட்டேன். நாளை உங்களை அழைக்கின்றேன்? என்று சொல்லி விட்டு சென்று விட்டார். மறுநாள் சொன்ன மாதிரியே நாகராஜ் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பாட்டு நேரத்தில் என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டார்.

"பத்து லட்ச ரூபாய் முதலீடு செய்ய ஒரு நபர் இருக்கிறார். மீதி நான்கு லட்சம் நீங்கள் தான் ஏற்பாடு செய்து கொள்ள வேண்டும். வரும் லாபத்தில் அறுபது சதவிகிதம் அவருக்கு. எனக்கு இருபது. உங்களுக்கு இருபது. முதலீடு செய்பவருக்கு இந்தத் தொழில் குறித்து ஏதும் தெரியாது? நானும் நீங்களும் தான் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். சம்மதமா? என்றார். திகைத்துப்போய் விட்டேன்.

தேனை கையில் வாங்கினாலும், புறங்கையை மட்டும் நக்கிக்கொள்ளலாம். அதைவிட அதில் பிடித்திருந்த விஷயம் மூதலீடு போடுபவரின் டார்ச்சர் இருக்காது. மொத்தமும் நண்பர் பொறுப்பு. நான் எப்போது போல் நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொள்ளலாம். நாகராஜிடம் செய்ய வேண்டியதை தினமும் காலையில் வந்து சந்திக்கும் போது திட்ட வரவோலை கொடுத்து விட வேண்டும்.

பாருங்கள் வாழ்க்கையை? எங்கு தொடங்கி எங்கு இழுத்து எங்கேயோ போய்க்கொண்டுருக்கிறது? எனக்கென்ன என் பெயரில் ஒரு நிறுவனம். என் கையொழுத்து போட்டு அனுப்பபடும் பத்திரங்கள். வங்கியில் நமக்கென்று ஒரு மரியாதை.

திட்டத்தின்படி தெரிந்த நிறுவனத்தை தேர்ந்தெடுத்து இறக்குமதியாளர் விரும்பியபடி ஒப்பந்தத்தை அடுத்த இரண்டு மாதத்தில் அனுப்பியாகி விட்டது. வங்கிக்கு தேவைப்படும் பத்திரங்களை ஒப்படைத்து இறக்குமதியாளர் அனுப்பிய பணமும் வந்து விட்டது. ஒளிவு மறைவற்ற அறிக்கை தயார் செய்து அறுபதும் இருபதும் பிரித்துக்கொடுத்தது போக நண்பர் எனக்கு தொடக்கத்தில் கமிஷன் தொகையாக கொடுப்பேன் என்று சொன்ன ஒரு லட்ச ரூபாய் என கைக்கு வந்தது.

15 ஆண்டுகளாக போராடிக் கொண்டிருந்த சொந்த தொழில், சொந்த நிறுவனம் என்ற எண்ணம் இயல்பாக என்னைத் தேடி வந்த போது சரியாக பயன்படுத்திக் கொண்டேன். வாழ்வின் அடுத்த மறுமலர்ச்சி அத்தியாயங்கள் உருவாகத் தொடங்கியது. தொடக்கத்தில் அரசாங்கத்தின் நடைமுறையான கோட்டா சிஸ்டம் என்ற பெரிய தடைகல் எனக்கு எவ்வளவு பிரச்சனையை உருவாக்கியதோ அதே அளவிற்கு இந்திய அரசாங்கத்தால் கொண்டுவரப்பட்ட தடையற்ற பொருளாதார ஒப்பந்தங்கள் ஏற்றுமதி தொழிலில் இருக்கும் சிறு குறு தொழிலதிபர்களை பாதிக்கத் தொடங்கியது.

சிறு முதலாளிகள் பலரும் காணாமல் போகத் தொடங்கினார்கள். சர்வதேச சந்தையில் காட் வணிக ஒப்பந்தம் என்ற ஏழைநாடுகளை சுரண்டும் பணி இன்று வரைக்கும் மிகத் தெளிவாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. சர்வதேச இறக்குமதியாளர்கள் ஒரே கூரையின் கீழ் அனைத்து வசதிகளும் இருந்தால் தான் எங்களுக்கு வசதியாக இருக்கும் என்ற புதிய அஸ்திரத்தை பாய்ச்சத் தொடங்கினார்கள். திருப்பூர் உள்ளாடை உலகம் நாறத் தொடங்கியது.

திருப்பூர் வாழ்க்கையில் ஏற்றுமதி நிறுவன அனுபவங்களைப் போல, திருப்பூர் நகரையும் ஒரு சுற்றுச் சுற்றி வந்து விடலாம். வாருங்களேன்....

- 4தமிழ்மீடியாவுக்காக: திருப்பூர் ஜோதிஜி

 

டாலர் நகரம் - 9

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS