பதிவுகள்

“சோறும், புட்டும், வடையும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தமிழ் மக்களுக்கு (இத்தாலிய உணவான) பீட்சாவை சாப்பிடும் நிலையை உருவாக்கினோம்...” என்று யாழ். தலைமை பொலிஸ் பரிசோதகர் தெரிவித்திருக்கின்றார். மாவீரர் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கு எதிராக முற்கூட்டியே தடை உத்தரவுகளை நீதிமன்றங்களினூடு பொலிஸார் பெற்று வருகிறார்கள். அது தொடர்பிலான வழக்கு விசாரணையொன்றின் போதே, யாழ். நீதவான் நீதிமன்றத்தில் சம்பந்தப்பட்ட பொலிஸ் அதிகாரி தமிழ் மக்களின் உணவுப் பழக்க வழக்கம் பற்றிய தன்னுடைய எகத்தாளமான கருத்தினை முன்வைத்திருக்கிறார். 

இலங்கை அரச இயந்திரம் எவ்வளவு தூரம் இனவாத சிந்தனைகளினால் நிரம்பியிருக்கின்றது என்பதற்கு சம்பந்தப்பட்ட பொலிஸ் அதிகாரியின் வார்த்தைகள் பெரும் சாட்சி. சோறும், புட்டும், வடையும் ஈழத்துத் தமிழ் மக்களின் வாழ்வோடு கலந்த உணவுகள். ஒவ்வொரு சமூகத்துக்குமான பாரம்பரிய அடையாளங்களில் அவர்களின் உணவுக்கும் பங்குண்டு. அது, தலைமுறைகளாக அந்தச் சமூகங்களுக்குள் கடத்தப்பட்டு வருவதுண்டு. ஒரு தரப்பின் உணவுப் பழக்க வழக்கங்கள்தான் உயர்வானது, மற்றவர்களின் உணவுப் பழக்க வழக்கம் கீழானது என்கிற சிந்தனை மனிதன் சமூகக் கூட்டங்களாக வாழ ஆரம்பித்தது முதல் இருந்து வருகின்றது. ஒவ்வொரு சமூகமும் தன்னுடைய பிராந்தியத்தின் தட்ப வெப்பம், வளம் உள்ளிட்ட தன்மைகளுக்கு ஏற்ப உணவுப் பழக்க வழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கும். உலகம் பூராவும் இதுதான் நிலைமை. இன்றைக்கு உலகம் கணனிகளுக்குள்ளும், அலைபேசிக்குள்ளும் சுருங்கிவிட்டாலும், எந்தப் பிராந்தியத்தின் உணவை எங்கு வேண்டுமானாலும் பெற்றுவிடலாம் என்கிற போதும், ஒவ்வொரு சமூகமும் தன்னுடைய பாரம்பரிய உணவில் தங்கியிருக்கவே செய்யும். அது தம்முடைய அடையாளங்களை தக்க வைக்கும் போக்கிலானவை.

ஒவ்வொருவருக்குமான தனி அடையாளம் என்பதுதான், அரசியலின் அடிப்படை. அப்படிப்பட்ட நிலையில், ஒரு சமூகத்தின் உணவுப் பழக்கவழக்கத்தினை கேள்விக்குள்ளாக்கும் மனநிலை என்பது ஆதிக்க போக்கிலானதுதான். அத்தோடு, பீட்சாவை உயர்வாக குறிப்பிடுவது என்பது காலனித்துவ அடிமை மனநிலையாகும். ஆதிக்க மனநிலையும், அடிமை மனநிலையும் ஒருங்கே இருக்கும் சீழ் பிடித்த மனநிலையை சம்பந்தப்பட்ட பொலிஸ் அதிகாரி வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

ஒரு சமூகத்தின் பாரம்பரிய அடையாளத்தினையும், அதுசார் அரசியல் உரிமைகளையும் நிராகரித்துக் கொண்டு எந்தவொரு உயர்வான தன்மைகளையும் யாரும் தீர்வாக முன்வைக்க முடியாது. சோறு, புட்டு சம்பந்தமான எகத்தாளத் தொனி, அரசியல் உரிமைகளுக்காக போராடி மாண்டவர்களுக்கான நினைவேந்தலை நிராகரிப்பதற்காக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. ‘தமிழ் மக்களுக்கு என்ன தேவை என்பதே தெரியவில்லை. புட்டுத் தேவையில்லை. உயர்வான பீட்சா போதுமானது’ என்கிறார்கள். இதனை ராஜபக்ஷக்களும் அடிக்கடி கூறி வருவார்கள்.

அதாவது, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை அழித்ததன் மூலம், தமிழ் மக்களுக்கு விடுதலையைப் பெற்றுக் கொடுத்திருப்பதாக. தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையே விடுதலைப் புலிகள்தான் என்கிற அளவுக்குள் விடயத்தை சுருக்கி வந்திருக்கிறார்கள். எப்போதுமே உண்மை அதுவல்ல. பௌத்த சிங்கள பேரினவாத அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக சுயநிர்ணய உரிமையை மீட்டெடுக்கும் போக்கிலேயே தமிழர் அரசியல் போராட்டம் முளைத்தது. அதனை ஒவ்வொரு கட்டத்தில் ஒவ்வொரு தரப்பு வழிநடத்தியிருக்கின்றது. வழிநடத்திய தரப்பினை அழித்துவிட்டால் அல்லது அகற்றிவிட்டால் தமிழ் மக்களுக்கு பிரச்சினை இல்லையென்றோ, பௌத்த சிங்கள பேரினவாதம் ஆக்கிரமிப்பின் கொடுங்கரங்களை நீட்டவில்லை என்றோ கருத முடியாது.

1966ஆம் ஆண்டு டட்லி அரசாங்கத்துக்கும்- தந்தை செல்வாவுக்கும் இடையில் இடம்பெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளை அடுத்து, தமிழ் மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் அரச கரும மொழியாக தமிழ் மொழியை முன்மொழியும் சட்டமூலத்தினை டட்லி அரசாங்கம் கொண்டு வந்தது. அதற்கு எதிராக சுதந்திரக் கட்சியும், அதன் இணக்க சக்திகளாக செயற்பட்ட இடதுசாரிக் கட்சிகளும் பெரும் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தன. அப்போதும், தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக ‘மசால் வடை’ அடையாளத்தினை முன்னிறுத்தி இனவாதத்தை கக்கினார்கள். டட்லி அரசாங்கம் செல்வாவிடம் சரணடைந்துவிட்டதாக காட்டுவதற்காக ‘டட்லியின் வயிற்றுக்குள் மசால் வடை’ என்றார்கள்.

சோறு, புட்டுக்கு எதிரான எகத்தாளத் தொனிக்கு எதிராக இம்முறை தமிழ்த் தரப்பு பெரிய எதிர்வினைகளை ஆற்றியிருக்கின்றது. சமூக ஊடகங்கள் தொடங்கி, பாராளுமன்றம் வரையில் புட்டின் பெருமை பற்றியெல்லாம் பேசினார்கள். புட்டோடு என்ன வகையிலான கறிகளும், பழங்களும் சேர்த்து உண்ண வேண்டும் என்கிற பெரிய பொழிப்புரையே எழுதினார்கள். அதனை ஒரு கட்டத்தில் தங்களின் வர்த்தக விளம்பர நோக்கில் உணவு தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் கையாண்டதையும் கண்டோம்.

ஒடுக்கப்பட்டு வருகின்ற இனமொன்று தன்னுடைய பாரம்பரிய அடையாளங்களின் வழிதான் தன்னுடைய அரசியலை தக்க வைத்துக் கொள்கிறது. பாரம்பரிய அடையாளங்கள் என்பது சமய நம்பிக்கை, உணவுப் பழக்க வழக்கம், ஆடை அணிகலன் என்று எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். தமிழ் மக்கள் தாயகத்தில் இருந்தாலும், புலம்பெயர்ந்து சென்றாலும் தங்களுடைய அடையாளங்களைக் கொண்டு சுமந்து வந்திருக்கிறார்கள். அதுவும் புட்டையும், இடியப்பத்தினையும், பால் சொதியையும் பனிக்குளிர் தேசங்களிலும் பிரதான உணவாக கட்டிக் காத்து வருகிறார்கள். தங்களின் அடுத்த தலைமுறையின் நாக்கிலும் அந்த உணகளின் சுவையை பதிய வைக்கிறார்கள். கறிகளின் காரத்தின் (உறைப்பின்) அளவில் வேண்டுமானால் சிறிய மாற்றங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், கறியும், அது தரும் சுவையும் பெருமளவு தாயகத்திலும் புலத்திலுமுள்ள தமிழ் மக்களிடம் ஒரே மாதிரியாக பேணப்படுகின்றது. அதுதான், காலங்களும், சூழலும் தாண்டி அடையாளங்களை கொண்டு சுமப்பதாகும்.

ராஜபக்ஷக்கள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையோடு ஆட்சியில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நினைத்ததையெல்லாம் செய்கிறார்கள். அவர்களின் முன்னால் மனித உரிமைகளுக்கும், நீதி நியாயங்களுக்கும் இடமில்லை. ராஜபக்ஷக்களின் நிலைப்பாடுகளே ‘ஒற்றை நீதி’ என்றாகிவிட்ட நாட்டில், மாவீரர் நினைவேந்தலை பொது வெளியில் முன்னெடுப்பது என்பது அவ்வளவு இலகுவான ஒன்றல்ல. அதுவும், கொரோனா நடைமுறைகள் வழக்கத்தில் இருக்கும் போது, நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கு எதிராக அதனையும் பாவிக்கிறார்கள். நீதிமன்றங்களினூடு தடையுத்தரவு பெறப்படுகின்றது. கடந்த காலங்களில் அனுமதிக்கப்பட்ட நினைவேந்தலுக்கான வெளி, ஒட்டுமொத்தமாக தடுக்கப்படுகின்றது.

அப்படியான நிலையில், மாவீரர் நினைவேந்தலை எவ்வாறு பேணிப் பாதுகாத்து முன்னேறுவது என்று தமிழ் மக்களுக்கு சொல்ல வேண்டியதில்லை. பல தடவைகள் நெருப்பாற்றைக் கடந்து வந்த சமூகமாக, இப்போதுள்ள சிக்கல்களையும் பெரும் சிக்கல்களுக்குள் மாட்டிக் கொள்ளாமல் கடக்க வேண்டும். புலம்பெயர்ந்து சென்றாலும் எப்படி பாரம்பரிய அடையாளங்களை தமிழ் மக்கள் கொண்டு சுமக்கிறார்களோ, அப்படித்தான், பொது வெளியில் நினைவேந்துவதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டாலும், வீடுகளுக்குள் நினைவேந்தலைப் பேணுவோம். அதாவது, “தமிழர் இன விடுதலைக்காக பல்லாயிரம் இன்னுயிர்கள் இழக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த உயிர்கள் எமக்காக மாண்டிருக்கின்றன” என்று நம்பும் ஒவ்வொரு தமிழ் மகனும், மகளும் உள்ளத்தில் அவர்களுக்காக நினைவேந்துவதும், அடுத்த தலைமுறையிடம் மாவீரர்களின் தியாகத்தினை கொண்டு சேர்ப்பதுமே இப்போதைய தேவையாகும். அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக எழுந்த இனமாக தமிழ் மக்கள் அடையாளம் பெற்றிருக்கிறார்கள். அவ்வாறான நிலையில், நினைவேந்தல் தடைகளையும் வீடுகளிலும் உள்ளத்திலும் தீபமேற்றி, அஞ்சலித்து தகர்த்தெறிவோம்.

 

இவற்றையும் பார்வையிடுங்கள்

முதற் பகுதிக்கான இணைப்பு : 

2020 இல் உலகம்..! : பகுதி - 1

ஜூலை 2 -

புதின் 2024 இற்குப் பிறகு மேலும் 2 முறை 2036 வரை அதிபராக நீடிக்க வாய்ப்பு

இன்னும் சில மணி நேரங்களில் 2021 ஆமாண்டு புத்தாண்டு பிறக்கப் போகின்றது..

வெள்ளை நத்தார் எனும் பனிப்பொழிவு மிகுந்த கிறிஸ்துமஸ் ஐரோப்பியர்களுக்கு மிகுந்த விருப்பமானது. நிறைந்த பனிப்பொழிவு கர்த்தரின் ஆசீர்வாதம் எனும் நம்பிக்கை முதியோரிடத்தில் இன்றளவும் உண்டு.

சுவிற்சர்லாந்து மக்கள் தமது ஜனநாயக உரிமையிலான சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் மூலம், இன்று செப்டம்பர் 27ம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஐந்து தனித்தனி விடயங்களுக்கு வாக்களிக்கின்றார்கள்.