விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா படத்தில் சிம்புவிடம் வி.டி.வி கணேஷ் அடிக்கடி கேட்பார் "உள்ள என்ன சொல்லுது? ஜெசி ஜெசின்னு சொல்லுதா?», சிம்புவும் அசடு வழிவார். உள்ளுணர்வை மதியுங்கள் என்பதற்கு இந்த வசனம் தமிழ் சினிமாவில் படுபிரபலம்.  ஆனால் என் கதை முழுக்க வேறோன்றை பற்றியது.

1983 கறுப்பு ஜூலை கலவரம் குறித்து இலங்கைத் தமிழர்கள்/சிங்களவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு கறைபடிந்த ஞாபகம் இருக்கும்.

‘Demons in Paradise’ என்கிற ஆவணப்படத்தின் இறுதிக் காட்சிகளில் ஓங்கி வளர்ந்த அரச மரமொன்றை வெட்டிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

அந்த மரத்தின் இறுதிக் கிளையும் வெட்டி வீழ்த்தப்படும் போது, “தமிழ் மக்களின் ‘தனி ஈழத்துக்கான’ கனவு ஒட்டுமொத்தமாக வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டது“ மாதிரியான உணர்வினை பார்வையாளர்களிடம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதில் இயக்குனர் ஜூட் ரட்ணம் குறியாக இருந்திருக்கின்றார். அதில் அவர் ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றிருக்கின்றார். 

எண்பதுகளின் திரைப்படங்களைப் பார்த்து வளர்ந்த தலைமுறையினராகிய நாங்கள் நம்பியாரைப் பார்த்தோ மனோகரைப் பார்த்தோ பயப்பட்டவர்கள் அல்லர். மண்வாசனையின் பஞ்சாயத்து போர்டு பிரசிடெண்டைப் பார்த்துத்தான் பயப்பட்டோம். “யோவ் கோணைவாத்தி… இது ஒன்னும் கவர்மெண்ட்டுப் பள்ளிக்கூடம் இல்லய்யா… கர்ரஸ்பாண்ட்டுப் பள்ளிக்கூடம்… கர்ரஸ்பாண்ட்டு… பார்த்து நடந்துக்குங்க…” என்று பேசுகையில்தான் பயந்தோம்.

A peepal tree/Bodhi tree is shown being cut down in the last scenes of the documentary film ‘Demons in Paradise’. The Director of the film, Jude Ratnam seemed intent on making the audience feel that when the last branch of that peepal tree was cut down that similarly the “Tamil people’s dream for a separate Eelam” had also been completely cut down. To some extent he has succeeded in creating that feel. 

“நேற்று என் கனவில்
புத்தர் பெருமான் சுடப்பட்டிறந்தார்.
சிவில் உடை அணிந்த
அரச காவலர் அவரைக் கொன்றனர்.
யாழ் நூலகத்தின் படிக்கட்டருகே
அவரது சடலம் குருதியில் கிடந்தது!” 

மராத்தி, பெங்காலி, மலையாளம், போஜ்பூரி என பல மொழிகளிலும் வாராவாரம் ஆராவராமாய் ஆர்ப்பரிக்க கூடிய நல்ல படங்களை எடுக்கிறார்கள் அம்மாநில படைப்பாளிகள். அதற்கான ரசனைகளையும் சமூக பங்களிப்புகளையும் அவர்கள் கலையின் வாயிலாக மக்களிடம் விதைக்கிறார்கள்.ஆனால் தமிழ் சினிமாவிலோ நல்லதாய் ஒரு திரைப்படம் எடுக்க நினைத்தால், ஏன் அப்படி நினைத்தோமென உணருமளவிற்கு அலைகழிக்கப்படுவதும், அதையும் மீறி ஒரு திரைப்படத்தை எடுத்துவிட்டால் ஏன்டா எடுத்தோமென விரக்தியாகி சிந்திக்குமளவில் தான், தமிழ் திரையுலகம் மக்களுக்கான படைப்பாளிகளை தலையில் கொட்டியும், எட்டி உதைத்தும், வைத்திருக்கிறது.

More Articles ...

Most Read