ஒரு பதிவின் வலிமையும்… பொறுப்பும் !

ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஒரு நாடு தனது இராஜதந்திரக் கதவுகளைத் திறப்பது என்பது சாதாரண அரச நடவடிக்கை அல்ல. அதிலும் வெளிநாட்டில் மரண தண்டனையை எதிர்நோக்கும் தனது பிரஜைக்காக, ஆளும் தரப்பும் எதிர்க்கட்சியும் இணைந்து ஒரு நாடாளுமன்றத் தூதுக்குழுவை அனுப்புவது என்பது இன்னும் முக்கியமான அரசியல் செய்தி.

பிரதி சபாநாயகர் ரிஷ்வி சாலி தலைமையில் ஆளும் மற்றும் எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களைக் கொண்ட குழுவொன்றை சவூதி அரேபியாவுக்கு அனுப்புவதற்கான நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அந்தக் குழு சவூதி மன்னரைச் சந்தித்து, ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்கவின் விசேட கோரிக்கைக் கடிதத்தை கையளிக்கவுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதேவேளை, அனோஜனின் வழக்குக்கான சட்டச் செலவுகளை அரசு ஏற்றுக்கொள்ளும் என்றும், சட்ட மற்றும் இராஜதந்திர ரீதியிலான அனைத்து சாத்தியமான வழிகளும் ஆராயப்படுகின்றன என்றும் அமைச்சர் தெரிவித்துள்ளார்.

இது அனோஜனுக்கு என்ன பயனைத் தரக்கூடும்?

நீதிமன்றத்திற்கு அப்பால் திறக்கப்படும் ஒரு கதவு.ஒரு நாட்டின் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை மற்றொரு நாட்டின் அரசாங்கம் நேரடியாக மாற்ற முடியாது. அதுவே சர்வதேச உறவுகளின் அடிப்படை யதார்த்தம். ஆனால் நீதிமன்றத்தின் சட்ட அதிகாரத்திற்கு அப்பால், சில நாடுகளில் மன்னிப்பு, தண்டனைக் குறைப்பு அல்லது தண்டனையை மாற்றுதல் போன்ற அரச அதிகாரங்களுக்கான வாயில்கள் இருக்கலாம். எனவே சட்டப்போராட்டத்துடன் இராஜதந்திர முயற்சியையும் இணைப்பது அனோஜன் விவகாரத்தில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

இன்றைய தகவல்படி, இலங்கை அரசு, சவூதி சட்ட நிபுணர்களுடனும் இலங்கை சட்ட நிபுணர்களுடனும் ஆலோசித்து வருகிறது. சவூதி அரேபியாவில் இலங்கைத் தூதரகம் வழியாகவும் நடவடிக்கைகள் தொடர்கின்றன. மேலும், வெளிவிவகார அமைச்சர் சவூதி வெளிவிவகார அமைச்சருடனான சந்திப்பிலும் தண்டனைக் குறைப்பு அல்லது மாற்று நிவாரணங்கள் தொடர்பாக பேசவுள்ளதாக தெரிவித்துள்ளார்.

எனவே, நாடாளுமன்றத் தூதுக்குழுவின் பயணம் வெறும் “அனுதாபப் பயணம்” என்று பார்க்கப்பட வேண்டியதில்லை. அது சட்டம், இராஜதந்திரம், மனிதாபிமானம் ஆகிய மூன்று பாதைகளையும் ஒரே நேரத்தில் இயக்குவதற்கான முயற்சி என்று பார்க்கப்படலாம். ஆளும் தரப்பும் எதிர்க்கட்சியும் ஒன்றாகச் செல்வதன் அர்த்தம் இந்த விவகாரத்தின் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம், தூதுக்குழுவில் ஆளும் கட்சியினரும் எதிர்க்கட்சியினரும் இடம்பெறவிருப்பதாகும்.

அனோஜனின் உயிர் ஒரு கட்சியின் சொத்து அல்ல.

அவர் இலங்கைப் பிரஜை. அந்த அடிப்படையில் அரசியல் வேறுபாடுகளைத் தாண்டி ஒரு பொதுநிலையை உருவாக்குவது, சவூதி தரப்புக்கும் ஒரு செய்தியை அனுப்பக்கூடும்; இது ஒரு அரசாங்கத்தின் கோரிக்கை மட்டுமல்ல; ஒரு நாட்டின் பிரஜைக்காக முன்வைக்கப்படும் தேசியக் கோரிக்கை.

அதேவேளை, இந்த அரசியல் ஒருமைப்பாடு உள்நாட்டிலும் ஒரு முக்கியமான பொறுப்பை உருவாக்குகிறது. வழக்கின் உண்மைகள், சட்ட நிலை, மேல்முறையீட்டு வாய்ப்புகள், தூதரக நடவடிக்கைகள் ஆகியவை வெளிப்படையாக விளக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில் இராஜதந்திரப் பேச்சுவார்த்தைகளில் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் விலை உண்டு.

சமூக ஊடகம் - உதவியாகுமா? ஆபத்தாகுமா?

அனோஜன் வழக்கு தொடங்கிய பின்னணி சமூக ஊடகத்துடனேயே தொடர்புடையதாக இருப்பது இந்த விவகாரத்தை இன்னும் சிக்கலாக்குகிறது. அமைச்சர் விஜித ஹேரத், இந்த வழக்கை முன்னிறுத்தி இன நல்லிணக்கத்துக்கும் சகவாழ்வுக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய கருத்துக்களை சமூக ஊடகங்களில் பதிவிடுவதைத் தவிர்க்குமாறு மக்களிடம் ஏற்கெனவே கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

இதில்தான் இன்றைய சமூகத்திற்கு ஒரு பெரிய பாடம் உள்ளது. சமூக ஊடகத்தில் எழுதப்படும் ஒரு வரி, எழுதுபவரின் கைப்பேசிக்குள் மட்டும் அடைந்து கிடப்பதில்லை. அது ஒரு நாட்டின் எல்லையைத் தாண்டலாம். 
ஒரு மதத்தைத் தொடலாம், ஒரு சமூகத்தைத் தூண்டலாம், ஒரு தனிநபரின் பாதுகாப்பை பாதிக்கலாம். 
சில சந்தர்ப்பங்களில், ஒரு நாட்டின் இராஜதந்திர உறவுகளையும் சிக்கலாக்கலாம். இதனால் சமூக ஊடகச் சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதல்ல இதன் பொருள். சுதந்திரத்துடன் பொறுப்பும் வர வேண்டும் என்பதே பொருள்.

கோபத்தின் பதிவா? பொறுப்பின் பதிவா?

ஒரு சமூக ஊடகப் பதிவை எழுதுவதற்கு முன் இன்று இலங்கை மக்கள் தங்களிடம் சில கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டிய நேரம் இது. “இந்தப் பதிவு உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டதா?” . “இது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தை ஒட்டுமொத்தமாக குற்றம் சாட்டுகிறதா?”. “இது ஏற்கெனவே பதற்றமடைந்த சூழலை மேலும் தீவிரப்படுத்துமா?”. “இது அனோஜனுக்கு சட்ட அல்லது இராஜதந்திர ரீதியில் உதவுமா, அல்லது அவரது நிலையை இன்னும் சிக்கலாக்குமா?”. “நான் பகிரும் தகவல் உண்மையில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதா?”. இவற்றில் கடைசி கேள்வி மிகவும் முக்கியமானது.

அனோஜன் வழக்கைச் சுற்றி உணர்ச்சிகரமான தகவல்கள் வேகமாகப் பரவக்கூடும். ஆனால் உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்கள், பழைய காணொளிகள், திருத்தப்பட்ட படங்கள், போலியான மேற்கோள்கள் அல்லது ஒரு சம்பவத்தை வேறு சூழலில் இணைக்கும் பதிவுகள் , இவை அனைத்தும் உண்மையான சட்ட நடவடிக்கைகளுக்கு இடையூறாக மாறக்கூடும்.

அரசாங்கமே, இந்த விவகாரம் தொடர்பாக பொறுப்பற்ற கருத்துக்கள் இருநாடுகளின் உறவுகளை பாதிக்கக்கூடும் என எச்சரித்துள்ளது. ஆனால் சமூக ஊடகத்தை மௌனமாக்குவதும் தீர்வல்ல, இங்கே இன்னொரு பக்கத்தையும் மறக்க முடியாது. “சமூக ஊடகங்களில் எதையும் பேச வேண்டாம்” என்பதுதான் தீர்வு அல்ல.

அரசாங்க நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக கேள்வி கேட்பதும், வெளிப்படைத்தன்மையை கோருவதும், சட்ட  நடைமுறைகள் குறித்து விளக்கம் கேட்பதும் ஜனநாயக உரிமையின் ஒரு பகுதியாகும். உண்மையில், அனோஜன் வழக்கின் நிர்வாக மற்றும் சட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து நாடாளுமன்றத்திலும் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக மேல்முறையீட்டு நடைமுறை, சட்ட பிரதிநிதித்துவம், செலவுகள் போன்ற விடயங்களில் எதிர்க்கட்சித் தரப்பிலிருந்து கேள்விகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. அவை அரசியல் குற்றச்சாட்டுகளாகவே தனித்தனியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்; நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மைகளாக அல்ல. 

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான ஜனநாயகக் கோட்பாடு வெளிப்படுகிறது; அரசாங்கத்தை கேள்வி கேட்பது வேறு; ஒரு நாட்டின் இராஜதந்திர முயற்சியை சீர்குலைக்கும் வகையில் வெறுப்பைத் தூண்டுவது வேறு. இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலக்கக் கூடாது.

அனோஜன் விவகாரம் எழுப்பும் இன்னொரு கேள்வி

இந்தச் சம்பவம் தனிநபரின் சமூக ஊடகப் பயன்பாட்டை மட்டும் பற்றியதல்ல. வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் இலங்கைத் தொழிலாளர்களுக்கு அந்தந்த நாட்டின் சட்டங்கள், மத உணர்வுகள், இணையச் சட்டங்கள், கருத்துச் சுதந்திரத்தின் எல்லைகள் குறித்து போதிய விழிப்புணர்வு வழங்கப்படுகிறதா என்ற கேள்வியையும் இது எழுப்புகிறது.

வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு என்பது வெறும் வேலைக்கான பயணம் அல்ல. அது ஒரு வேறு சட்ட அமைப்புக்குள் நுழையும் பயணம். ஒரு நாட்டில் சாதாரணமாகக் கருதப்படும் ஒரு பதிவு, மற்றொரு நாட்டில் சட்டப்பிரச்சினையாக மாறக்கூடும். எனவே வெளிநாடு செல்லும் தொழிலாளர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு ஒப்பந்தம், சம்பளம், பாதுகாப்பு போன்றவற்றுடன் சேர்த்து சமூக ஊடக நடத்தை, உள்ளூர் சட்டம், மத உணர்வுகள், இணையப் பாதுகாப்பு மற்றும் தூதரக உதவி பெறும் நடைமுறை குறித்தும் நடைமுறைப் பயிற்சி வழங்கப்பட வேண்டிய தேவை இந்த வழக்கால் வெளிப்படுகிறது.

ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றும் முயற்சிக்கு அரசியல் எல்லை இருக்கக்கூடாது

அனோஜன் விவகாரத்தில் இப்போது இலங்கை எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான சோதனை — உணர்ச்சிக்கும் பொறுப்புக்கும் இடையே சமநிலையைப் பேணுவது. அரசு தனது சட்ட மற்றும் இராஜதந்திர நடவடிக்கைகளைத் தொடர வேண்டும்.

நாடாளுமன்றத்தின் ஆளும் மற்றும் எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள், சாத்தியமான அளவில், ஒருமித்த தேசிய நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்த வேண்டும். சட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து குடும்பத்தினருக்கும் மக்களுக்கும் உரிய தகவல்கள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

அதேவேளை, சமூக ஊடகப் பயனாளர்கள் தங்கள் கோபத்தை ஒரு மனிதனின் உயிருக்கு எதிரான இன்னொரு ஆபத்தாக மாற்றாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ஏனெனில் அனோஜனின் உயிரைக் காப்பாற்ற சவூதி அரேபியாவிடம் மன்னிப்பைக் கோரும் அதே நேரத்தில், இலங்கைக்குள் நாம் வார்த்தைகளால் இன்னொரு பகையை உருவாக்கினால், அது இந்த முயற்சியின் நோக்கத்தையே பலவீனப்படுத்திவிடும். இப்போது தேவைப்படுவது  ஒருமைப்பாடு; ஆனால் கண்மூடிய மௌனம் அல்ல. 

ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஒரு நாடு தனது இராஜதந்திரக் கதவுகளைத் திறந்திருக்கிறது. 
இப்போது அந்தக் கதவுகளை சமூக ஊடகத்தின் அவசரமான வார்த்தைகள் மூடிவிடாமல் இருப்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் பொறுப்பாகும்.

அனோஜன் விவகாரம் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும் மிகப் பெரிய பாடம் இதுதான்; சமூக ஊடகத்தில் “பதிவு” செய்வதற்கு முன் ஒரு நிமிடம் சிந்திப்பது சில நேரங்களில் ஒரு மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்கான சிறிய ஆனால் முக்கியமான பங்களிப்பாக இருக்கலாம்.