தமிழகத்தில் எப்போது முடிவுக்கு வரும் பனர் கலாச்சாரம் ?

தமிழகத்தில் பனர் கலாச்சாரம் என்பது வெறும் விளம்பரப் பழக்கமல்ல; அது அரசியல் விசுவாசத்தை அளவிடும் ஒரு குறியீடாகவும் மாறியிருக்கிறது. தலைவரின் படத்தை எவ்வளவு பெரிதாக வைக்கிறோம் என்பதைக் காட்டிலும், அவரது கொள்கைகளை எவ்வளவு ஆழமாக மக்களிடம் கொண்டு செல்கிறோம் என்பதே முக்கியம் என்ற அடிப்படை உணர்வு மங்கும்போது, பதாகைகளின் அளவு பெரிதாகிறது; அரசியல் பண்பாட்டின் தரம் குறித்த கேள்விகளும் எழுகின்றன.

உயிரிழப்புகள் மறந்துபோகும் சமூகமா நாம் ?

2019ஆம் ஆண்டு சென்னையில் சட்டவிரோதப் பதாகை விழுந்ததில் இளம்பெண் சுபஸ்ரீ உயிரிழந்த சம்பவம் தமிழகத்தையே உலுக்கியது. அதன் பின்னரும், பதாகைகள் மற்றும் கொடிக்கம்பங்கள் தொடர்பான விபத்துகளும் உயிரிழப்புகளும் இந்தப் பிரச்சினையின் தீவிரத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டின.

2021ஆம் ஆண்டு விழுப்புரத்தில் கொடிக்கம்பம் அமைக்கும் பணியின்போது 12 வயது சிறுவன் மின்சாரம் தாக்கி உயிரிழந்த சம்பவமும் நீதிமன்றத்தின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அதே ஆண்டில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் பதாகை விழுந்து விஜயராணி உயிரிழந்த சம்பவம் தொடர்பாகவும் சட்ட நடவடிக்கைகள் இடம்பெற்றன.

இவை தனித்தனி விபத்துகளாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியவை அல்ல. பொதுவெளியில் அரசியல் அடையாளங்களை நிறுவும் போட்டி, பாதுகாப்பு விதிகளை அலட்சியப்படுத்தும் மனப்பான்மை, கண்காணிப்பின் குறைபாடு ஆகியவை ஒன்றிணையும்போது ஏற்படக்கூடிய ஆபத்துகளுக்கான எச்சரிக்கைகள் இவை.

ஒவ்வொரு உயிரிழப்புக்குப் பின்னரும் கண்டனங்கள் எழுகின்றன. விசாரணைகள் கோரப்படுகின்றன. சட்டங்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றன. சில காலத்துக்குப் பின்னர், அதே சாலைகளில் மீண்டும் பதாகைகள் தலைதூக்குகின்றன.
உயிரிழப்புகள் செய்திகளாக மறைந்துவிடுகின்றன; ஆனால் அவற்றை உருவாக்கிய கலாச்சாரம் மட்டும் மறைவதில்லை. ஏன்?

சட்டங்கள் இருக்கின்றன; நடைமுறை எங்கே ?

தமிழகத்தில் அனுமதியற்ற பதாகைகளைத் தடுப்பதற்கும், குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளின் கீழ் பதாகைகள் அமைப்பதைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் சட்டங்களும் விதிகளும் உள்ளன. சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரைக் கிளை, 2025 ஆகஸ்ட் மாதத்தில், பொதுச் சாலைகள், நடைபாதைகள் மற்றும் வழித்தடங்களில் அமைக்கப்பட்டிருந்த சட்டவிரோதமான, ஆபத்தான விளம்பரப் பலகைகள், வளைவுகள், பதாகைகளை உடனடியாக அகற்றுமாறு அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டது.

அனுமதியற்ற பதாகைகள் பொதுமக்களுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தும்போது, காவல்துறை, வருவாய்த்துறை, உள்ளாட்சி அமைப்புகள் ஆகியவை நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது அவற்றின் கடமை என்றும் நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. இவ்வளவு தெளிவான சட்டப் பின்னணியும் நீதிமன்ற உத்தரவுகளும் இருக்கும்போது, பிரச்சினை சட்டமின்மையா அல்லது சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் உள்ள குறைபாடா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

சட்டம் என்பது ஏட்டில் இருப்பதற்காக அல்ல; ஆபத்தைத் தடுப்பதற்காக. அனுமதியற்ற பதாகை அமைக்கப்பட்ட பின்னர் அதை அகற்றுவது ஒரு நடவடிக்கை. அது அமைக்கப்படுவதற்கு முன்பே தடுத்து நிறுத்துவது இன்னும் முக்கியமான நடவடிக்கை. அதிகாரிகள் தங்கள் கண்முன்னே விதிமீறல்களைக் கண்டும் காணாமல் இருந்தால், சட்டத்தின் வலிமை குறைவது மட்டுமல்ல; சட்டத்தை மதிப்பவர்களின் நம்பிக்கையும் சிதைகிறது.

புதிய அரசிலும் பழைய கலாச்சாரமா ?

ஆட்சிகள் மாறும்போது அரசியல் பண்பாடும் மாற வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மக்களிடம் இயல்பாகவே இருக்கிறது. புதிய அரசியல் தலைமை, புதிய நிர்வாக அணுகுமுறை, புதிய பொது ஒழுங்கு ஆகியவற்றை மக்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால், புதிய அரசிலும் தலைவர்களை வரவேற்கும் பதாகைகள், பிரம்மாண்டப் படங்கள், சாலையோர ஆக்கிரமிப்புகள் ஆகியவை தொடர்வதாகத் தெரிந்தால், மாற்றம் என்பது ஆட்சியாளர்களின் பெயர் மாற்றம்தானா என்ற கேள்வி எழுவது தவிர்க்க முடியாதது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சட்டத்துக்கு உட்பட்டு, உரிய அனுமதியுடன், பொதுமக்களுக்கு இடையூறு ஏற்படுத்தாமல் வைக்கப்படும் விளம்பரங்களையும், அனுமதியற்ற அல்லது உயிருக்கு ஆபத்தான பதாகைகளையும் ஒரே அளவுகோலில் மதிப்பிட முடியாது. பிரச்சினை எல்லா விளம்பரங்களையும் ஒழிப்பதில் இல்லை; பொதுவெளியைப் பாதுகாப்பதில் இருக்கிறது.

ஆளுங்கட்சியாக இருந்தாலும் எதிர்க்கட்சியாக இருந்தாலும், எந்தக் கட்சியின் தலைவராக இருந்தாலும் ஒரே விதி நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். அரசியல் செல்வாக்கு சட்டத்தின் அளவுகோலை மாற்றும் நிலை உருவாகக் கூடாது. புதிய அரசு தனது தனித்துவத்தைப் பதாகைகளின் எண்ணிக்கையால் அல்ல, அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் நிர்வாகத்தின் நேர்மையால் நிரூபிக்க வேண்டும்.

ஏன் இந்தப் போட்டி தொடர்கிறது ?

பனர் கலாச்சாரத்துக்குப் பின்னால் பல காரணிகள் உள்ளன. முதலாவது, தலைமை விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தும் போட்டி. ஒரு பகுதியில் யார் அதிகப் பதாகைகளை வைக்கிறார்கள், யார் தலைவரின் கவனத்தைப் பெறுகிறார்கள் என்பவை கட்சிகளின் உள்ளூர் அரசியலில் முக்கியத்துவம் பெறும்போது, விளம்பரம் அரசியல் பணிவிடையாக மாறுகிறது.

இரண்டாவது, பொதுப் பணத்தைவிடத் தனிப்பட்ட அரசியல் அடையாளத்துக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் மனப்பான்மை. ஒரு சாலை சீரமைக்கப்படுகிறதா, குடிநீர்ப் பிரச்சினை தீர்க்கப்படுகிறதா என்பதைக் காட்டிலும், தலைவரின் படம் எவ்வளவு பிரம்மாண்டமாகத் தெரிகிறது என்பதற்கே முன்னுரிமை கிடைத்தால், அரசியலின் நோக்கமே கேள்விக்குள்ளாகிறது.

மூன்றாவது, விதிமீறலுக்கான உடனடி விளைவுகள் இல்லாத நிலை. அனுமதியற்ற பதாகை அமைத்தவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படாவிட்டால், அதனை அமைப்பது குறைந்த ஆபத்துள்ள செயலாகிவிடுகிறது. மாறாக, விதிகளைப் பின்பற்றுபவர்களே நேரமும் செலவும் சுமக்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

நான்காவது, தொண்டர்களின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதில் கட்சித் தலைமைகள் காட்ட வேண்டிய பொறுப்பின் குறைபாடு. தலைவர்களின் பெயரில் வைக்கப்படும் பதாகைகள், அவர்களின் ஒப்புதலுடன்தான் அமைக்கப்பட்டன என்று ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் முடிவுசெய்ய முடியாது. இருப்பினும், இத்தகைய செயல்களைத் தடுப்பதற்கான தெளிவான கட்சிக் கொள்கையும், மீறல்களுக்கு எதிரான ஒழுங்கு நடவடிக்கையும் அவசியம்.

முடிவுக்கு வர என்ன செய்ய வேண்டும் ?

பனர் கலாச்சாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டுமானால், அவ்வப்போது நடத்தப்படும் அகற்றும் நடவடிக்கைகள் மட்டும் போதாது. தொடர்ச்சியான, கட்சிப் பாகுபாடற்ற நடைமுறை தேவை. முன்கூட்டிய தடுப்பு: சாலைகள், நடைபாதைகள், சந்திப்புகள், மின்கம்பங்களுக்கு அருகிலுள்ள ஆபத்தான இடங்களில் அனுமதியற்ற பதாகைகள் அமைக்கப்படுவதை உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் காவல்துறையும் கண்காணிக்க வேண்டும்.

பொறுப்பைத் தெளிவுபடுத்துதல்: அனுமதி வழங்கும் அதிகாரி, பதாகை அமைப்பவர், ஒப்பந்ததாரர் ஆகியோரின் பொறுப்புகள் விதிகளுக்கு ஏற்ப தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். விபத்து ஏற்பட்டால், ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் பொறுப்பு விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.

கட்சிகளின் சுயக்கட்டுப்பாடு: தலைவர்களின் வருகை, பிறந்தநாள், பதவியேற்பு போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு சாலையோரப் பதாகைகள் அமைப்பதைத் தவிர்க்கும் நடைமுறையை அரசியல் கட்சிகள் தாமாகவே ஏற்க வேண்டும். மீறுபவர்களுக்குக் கட்சிக்குள் ஒழுங்கு நடவடிக்கை அவசியம்.

வெளிப்படையான அனுமதி முறை: அனுமதி வழங்கப்பட்ட இடம், காலம், எண்ணிக்கை, பொறுப்பாளரின் விவரங்கள் ஆகியவற்றைப் பொதுமக்கள் அறியக்கூடிய வகையில் வெளியிட வேண்டும். அனுமதியின் பெயரில் விதிமீறல்கள் நிகழாதவாறு கண்காணிப்பும் இருக்க வேண்டும்.

உடனடி புகார் முறை: ஆபத்தான பதாகைகளைப் புகைப்படம் மற்றும் இட விவரங்களுடன் பொதுமக்கள் தெரிவிக்க எளிய முறை ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். புகாரின் மீது எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கையையும் கண்காணிக்க முடியும் வகையில் அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

கட்சிகளுக்கு ஒரே சட்டம்: ஆளுங்கட்சி, எதிர்க்கட்சி, கூட்டணிக் கட்சி, சிறிய அமைப்பு என எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். அரசியல் செல்வாக்கு நடவடிக்கையைத் தடுக்க முடியாத சூழல் உருவாக வேண்டும். மாற்று அரசியல் வெளிப்பாடு: தலைவர்களை வரவேற்கவும் கொள்கைகளை விளக்கவும் டிஜிட்டல் தளங்கள், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட விளம்பர இடங்கள், பொதுமக்களுக்கு இடையூறு இல்லாத நிகழ்ச்சி ஏற்பாடுகள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தலாம்.

இவற்றில் முக்கியமானது, ஒவ்வொரு விபத்துக்குப் பின்னரும் நடவடிக்கை எடுப்பதல்ல; அடுத்த விபத்து நிகழாமல் தடுப்பதே நிர்வாகத்தின் வெற்றியாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

மக்கள் மாறாமல் அரசியல் மாறுமா ?

பனர் கலாச்சாரத்துக்கு அரசியல்வாதிகளும் நிர்வாகமும் மட்டுமே காரணம் என்று கூறிவிட முடியாது. தலைவர்களின் படங்களைப் பெரிதாகக் காண்பதையே அரசியல் மரியாதையாகக் கருதும் சமூக மனப்பான்மையும் இதில் பங்கு வகிக்கிறது.

ஒரு தலைவரின் புகழ், அவரது படத்தின் உயரத்தால் அளவிடப்படுவதில்லை. மக்களின் வாழ்வில் அவர் ஏற்படுத்தும் மாற்றத்தால்தான் அளவிடப்பட வேண்டும். சாலையில் பயணிக்கும் ஒரு தொழிலாளி, பள்ளிக்குச் செல்லும் ஒரு குழந்தை, மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் ஒரு நோயாளி ஆகியோரின் பாதுகாப்பை விட எந்தத் தலைவரின் விளம்பரமும் உயர்ந்ததல்ல.

பதாகைகளை அகற்றுவது அரசின் பணி. அவை மீண்டும் உருவாகாமல் தடுப்பது அரசியல் தலைமைகளின் பொறுப்பு. அவற்றை மரியாதையின் அடையாளமாக ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது சமூகத்தின் பங்களிப்பு. இந்த மூன்றும் இணைந்தால்தான் மாற்றம் சாத்தியம். 

தலைவர்களின் உயரம் பதாகைகளில் அல்ல !

தமிழகத்தில் பனர் கலாச்சாரம் எப்போது முடிவுக்கு வரும் ? என்ற கேள்விக்கான பதில், அடுத்த அரசாணையிலோ, அடுத்த நீதிமன்ற உத்தரவிலோ மட்டும் இல்லை. சட்டத்தை மீறுபவர் யார் என்பதைப் பார்க்காமல், மீறல் என்ன என்பதைப் பார்த்து நடவடிக்கை எடுக்கத் தொடங்கும் நாளில்தான் அதன் முடிவு ஆரம்பமாகும்.

தலைவர்களின் படங்கள் மறைக்க முடியாத அளவுக்குப் பொதுவெளி பாதுகாப்பாக மாறும்போது, தொண்டர்களின் விசுவாசம் பதாகைகளின் எண்ணிக்கையால் அளவிடப்படாதபோது, அதிகாரிகள் அரசியல் அழுத்தமின்றிச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும்போது, பொதுமக்களின் உயிர் அரசியல் விளம்பரத்தைவிட உயர்வாக மதிக்கப்படும்போது — இந்தக் கலாச்சாரம் படிப்படியாகப் பின்னுக்குச் செல்லும்.

ஒரு பதாகை சரிந்து விழும்போது துணி அல்லது விளம்பரத் தாள் மட்டும் தரையில் விழுவதில்லை; பொது நிர்வாகத்தின் பொறுப்பும், அரசியல் பண்பாட்டின் தரமும் கேள்விக்குள்ளாகின்றன.

தலைவர்களை உயர்த்துவதற்காகப் பதாகைகள் உயர வேண்டியதில்லை. மக்களின் உயிரைப் பாதுகாப்பதன் மூலமே தலைமை உயர முடியும். தமிழக அரசியல் இந்த எளிய உண்மையை உணரும் நாள்தான், பனர் கலாச்சாரத்துக்கு உண்மையான முடிவின் தொடக்கமாக அமையும்.