தமிழகத்தின் ஊழல் கலாச்சாரத்தில் இன்னொரு பலி குழந்தைகளா ?

ஒரு குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்பதற்கு காதுகள் மட்டும் போதாது. அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அச்சத்தைக் கேட்க வேண்டும்.அதன் மௌனத்துக்குள் புதைந்திருக்கும் வலியைக் கேட்க வேண்டும். அதன் கண்களில் தெரியும் உதவியற்ற நிலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதிலும் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளானதாகக் கூறப்படும் ஒரு குழந்தையின் குரல் என்றால், அது ஒரு குடும்பத்தின் பிரச்சினையல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் மனசாட்சியைச் சோதிக்கும் தருணம்.

இன்று ஜெம் வீரமணி தொடர்பான போக்சோ வழக்கு அத்தகைய ஒரு சோதனையைத் தமிழகத்தின் முன் வைத்திருக்கிறது.

குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையா என்பதை நீதிமன்றம் தீர்மானிக்க வேண்டும். ஆனால் அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளின் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை முழுமையாகத் தேடுவது அரசின், காவல்துறையின், நீதித்துறையின் மட்டுமல்ல  ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் பொறுப்பும் ஆகும். அதனால்தான் இன்று கேட்க வேண்டிய கேள்வி; “குழந்தைகளின் அழுகுரல் கேட்காத தமிழகத்தின் தலைகுனிவுக்கு யார் காரணம்?”

ஒரு காணொளி எழுப்பிய கேள்வி

2025ஆம் ஆண்டு ஒரு பென் டிரைவில் கிடைத்ததாகக் கூறப்படும் காணொளியை அடிப்படையாகக் கொண்டு போக்சோ வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது. காணொளியில் இருந்ததாகக் கூறப்படும் சிறுமியை அடையாளம் காண முடியவில்லை என்பதும், அதன் காரணமாக விசாரணை முன்னேறுவதில் சிக்கல் ஏற்பட்டதாகவும் காவல்துறை தெரிவித்தது. ஆனால், பின்னர் சிறப்பு போக்சோ நீதிமன்றம் காவல்துறையின் வழக்கை முடிக்கும் முயற்சியை ஏற்காமல், மேலதிக விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டது. அதன் பின்னர் விசாரணை வேறு திசையை எடுத்தது.

காணொளியில் இருந்ததாகக் கூறப்படும் சிறுமி அடையாளம் காணப்பட்டார். அவரது வாக்குமூலம் நீதித்துறை நடுவர் முன்னிலையில் பதிவு செய்யப்பட்டது. மேலும் பல பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளும் விசாரணையின் கீழ் வந்தன. இங்கேதான் ஒரு அடிப்படைக் கேள்வி எழுகிறது:

முதல் கட்டத்திலேயே விசாரணை முழுமையாகவும் விடாமுயற்சியுடனும் நடைபெற்றிருந்தால், இந்த உண்மைகள் முன்னதாகவே வெளிவந்திருக்குமா? இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவது காவல்துறையையே குற்றவாளியாக்குவது அல்ல. ஆனால் ஒரு குழந்தை தொடர்பான குற்றச்சாட்டில் விசாரணையின் தரம் குறித்து கேள்வி கேட்பது பொதுமக்களின் உரிமை.

நீதிமன்றம் கதவை மூடவில்லை; திறந்தது

இந்த வழக்கின் முக்கியமான திருப்பங்களில் ஒன்று சிறப்பு போக்சோ நீதிமன்றத்தின் நடவடிக்கை. காவல்துறை தாக்கல் செய்த வழக்கு முடிப்பு முயற்சி ஏற்கப்படாமல், மேலதிக விசாரணைக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. பின்னர் நடந்த விசாரணையில் பல்வேறு புதிய தகவல்கள் வெளிவந்ததாக காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது. இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம் என்ன?

ஒரு குழந்தையின் குரல் தொலைந்து போயிருந்தால், அதைத் தேடுவது விசாரணையின் பொறுப்பு; அதைத் தேட முடியவில்லை என்று கூறி கதவை மூடுவது அல்ல. காணொளியில் இருந்த சிறுமி பின்னர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதே இந்தக் கேள்வியின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு குழந்தையை அடையாளம் காண முடியாத நிலை ஏற்பட்டால், அந்தக் குழந்தை எங்கே இருக்கிறாள், அவளுக்கு என்ன நடந்தது, அவள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறாளா என்ற கேள்விகள்தான் முதலில் எழ வேண்டும். “ஆதாரம் இல்லை” என்பதற்கு முன்னால் “ஆதாரத்தை முழுமையாகத் தேடினோமா?” என்பதே கேட்கப்பட வேண்டும்.

இன்னும் எத்தனை குரல்கள் ?

இப்போது விசாரணை ஒரு காணொளியில் இருந்ததாகக் கூறப்படும் ஒரே சிறுமியைத் தாண்டியுள்ளது. பல சிறுமிகள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணையில் இருப்பதாக காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது. அவர்களில் சிலர் குற்றச்சாட்டு நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் காலத்தில் சிறார்களாக இருந்ததாகவும், அவர்களில் பெரும்பாலோர் வறுமையான குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றும் அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.இதுவே இந்த வழக்கின் இன்னொரு ஆபத்தான பரிமாணத்தைத் திறக்கிறது.

பாதிக்கப்படுபவர்கள் ஏழைக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைகளாக இருந்தால், அவர்களின் குரல் அதிகார மையங்களை அடைவது இன்னும் கடினமா? சமூகத்தின் செல்வாக்கு வாய்ந்தவர்களுக்கும் வசதியற்றவர்களுக்கும் இடையே நீதிக்கான பாதையில் வேறுபாடு இருக்கக்கூடாது.

ஒரு குழந்தையின் பின்னால் அரசியல் குடும்பம் இருக்கிறதா, தொழிலதிபரின் குடும்பமா, அதிகாரியின் குடும்பமா என்பதல்ல முக்கியம். அவள் ஒரு குழந்தை என்பதே போதுமான காரணம். அதிகாரம், பணம், செல்வாக்கு  கேள்விகள் எழுந்தால் பதில்களும் வேண்டும்

இந்த வழக்கில் விசாரணையைத் திசைதிருப்ப அல்லது மறைக்க முயற்சி நடந்ததா என்பதையும், சில நிதி மற்றும் நிலப் பரிவர்த்தனைகள் விசாரணையுடன் தொடர்புடையதா என்பதையும் காவல்துறை தற்போது ஆய்வு செய்து வருவதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. இவை விசாரணையில் உள்ள குற்றச்சாட்டுகள்; நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மைகள் அல்ல. ஆனால் விசாரணை இத்தகைய கோணங்களையும் ஆராயும் நிலைக்கு வந்திருக்கிறது என்றால், கேள்விகள் எழுவது இயல்பு.

பணம் நீதியை வாங்க முடியுமா? அதிகாரம் விசாரணையின் வேகத்தை மாற்ற முடியுமா? செல்வாக்கு உண்மையை மறைக்க முடியுமா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் ஒன்றாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்; இல்லை. அந்த “இல்லை” என்பது அரசின் அறிக்கையில் மட்டுமல்ல; விசாரணையின் வெளிப்படைத்தன்மையிலும் நடைமுறையிலும் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும்.

“எப்ஸ்டீன்” ஒப்புமை  - பரபரப்பை விட ஆதாரம் முக்கியம்

இந்த வழக்கு வெளிவந்தபோது சில ஊடகங்களிலும் சமூக ஊடகங்களிலும் “எப்ஸ்டீன்” ஒப்புமை எழுந்தது. ஆனால் தற்போதைய விசாரணை நிலவரத்தில் சென்னை காவல்துறை, எப்ஸ்டீன் போன்ற ஒரு வலையமைப்புக்கான ஆதாரம் இதுவரை கிடைக்கவில்லை எனக் கூறியுள்ளது. தற்போதைய ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் வீரமணியே பிரதான குற்றச்சாட்டுக்குரிய நபராகத் தெரிகிறார் என்றும் காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது. விசாரணை தொடர்கிறது. எனவே பத்திரிகைத் துறையின் கடமை பரபரப்பான ஒப்புமையைத் தேடுவது அல்ல. உண்மையைத் தேடுவதே.

யார் பாதிக்கப்பட்டார்கள்? எப்போது? எங்கே? யாருக்குத் தெரியும்? யார் புகார் அளித்தார்கள்? யார் நடவடிக்கை எடுத்தார்கள்? யார் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை? யாராவது தகவலை மறைத்தார்களா? இவைதான் வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும் கேள்விகள். 

குற்றத்தைச் செய்தவர் மட்டுமல்ல; அறிந்தும் மௌனமாக இருந்தவரும் கேள்விக்குள்ளாக வேண்டும். ஒரு குழந்தை மீதான பாலியல் வன்முறை என்பது தனிநபரின் குற்றமாகத் தொடங்கலாம். ஆனால் அதைச் சுற்றி உருவாகும் மௌனம், அச்சம், அலட்சியம், செல்வாக்கு, மறைப்பு ஆகியவை இருந்தால் அது சமூகப் பிரச்சினையாக மாறிவிடுகிறது.

ஒருவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.ஒருவர் பார்த்திருக்கலாம். ஒருவரிடம் காணொளி இருந்திருக்கலாம். ஒருவரிடம் தகவல் சென்றிருக்கலாம். ஆனால் யாரும் பேசாமல் இருந்தால்? அப்போது அந்தக் குழந்தையின் நீதிக்கான பாதை இன்னும் நீள்கிறது.

சமீபத்தில் முன்னாள் ஊழியர் ஒருவர் குற்றச்சாட்டுடன் தொடர்புடைய காணொளியை வைத்திருந்தும் காவல்துறைக்கு தகவல் தெரிவிக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்டிருப்பதாக காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது. அவர் எவ்வாறு காணொளியைப் பெற்றார், ஏன் தகவல் தெரிவிக்கவில்லை என்பதும் விசாரிக்கப்படுகிறது. இதுவே நம்மை இன்னொரு கேள்விக்குக் கொண்டுசெல்கிறது; ஒரு குற்றத்தை நேரடியாகச் செய்யாத ஒருவர், அது குறித்து அறிந்திருந்தும் மௌனமாக இருந்தால் அவரது சமூகப் பொறுப்பு என்ன?

சட்டரீதியான பொறுப்பு ஒவ்வொரு வழக்கிலும் தனித்தனியாகத் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் சமூகப் பொறுப்பு? அதை நாம் தவிர்க்க முடியாது. 

சமூக அமைப்புகளின் மௌனம்  குற்றமா ?

இங்கே மிகுந்த கவனத்துடன் அணுக வேண்டிய கேள்வி இது. பொது நல அமைப்புகள், குழந்தை உரிமை அமைப்புகள், மகளிர் அமைப்புகள், மனித உரிமை அமைப்புகள், கலாச்சார அமைப்புகள், சமூக ஆர்வலர்கள்  இவர்களின் மௌனம் மட்டும் சட்டரீதியான உடந்தையாகிவிடாது. ஆனால் அவர்கள் எழுப்ப வேண்டிய கேள்விகள் என்ன?

விசாரணை முழுமையாக நடக்கிறதா?  பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பாதுகாக்கப்படுகிறார்களா? அவர்களின் அடையாளம் காக்கப்படுகிறதா? ஆரம்ப விசாரணையில் தவறு இருந்திருந்தால் அது எப்படி சரிசெய்யப்படும்? அதிகாரம் அல்லது பணம் விசாரணையைத் தாக்கியதா? இவற்றைக் கேட்பது எந்த அரசியல் கட்சிக்கும் எதிரான நடவடிக்கை அல்ல. அது குழந்தைகளின் பக்கம் நிற்பது.

எனவே “அனைத்து அமைப்புகளும் மௌனம்” என்று கூறுவது சரியானதல்ல. சில அரசியல் மற்றும் சமூக அமைப்புகள் இந்த விவகாரம் குறித்து கருத்து தெரிவித்துள்ளன. ஆனால் கேள்வி வேறு; குழந்தைகளின் உரிமையை முன்னிறுத்தும் அமைப்புகளின் குரல், இந்த விவகாரத்தில் போதுமான அளவு வலிமையாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் ஒலிக்கிறதா? அதுதான் சமூக மனசாட்சியின் அளவுகோல்.

கலாச்சாரம் என்பது விழாக்களும் மேடைகளும் மட்டும் அல்ல

குழந்தைகளின் பாதுகாப்பைப் பற்றி பேசும் சமூகத்தில், குழந்தைகள் மீதான வன்முறைக்கு எதிரான குரல் இல்லாமல் கலாச்சாரப் பெருமை பேசுவதில் என்ன அர்த்தம்? பெண்களின் கண்ணியத்தைப் பற்றி பேசும் மேடைகள், ஒரு சிறுமியின் கண்ணியத்திற்காகவும் பேச வேண்டும். மனிதநேயத்தைப் போதிக்கும் நிறுவனங்கள், பலவீனமான மனிதரின் பக்கம் நிற்க வேண்டும். சமூக நீதியைப் பேசும் அமைப்புகள், நீதிக்கான பாதையில் ஏழைக் குழந்தையும் பணக்காரரின் குழந்தையும் சமமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்த வேண்டும். கொள்கைகள் சுவரில் எழுதப்பட்ட வாசகங்களாக இருக்கக்கூடாது; நெருக்கடியான நேரத்தில் அவை செயலாக மாற வேண்டும். 

அறிஞர்களின் மௌனம், பிரபலங்களின் மௌனம் 

ஒரு சமூகத்தின் குரல் அரசியல்வாதிகளால் மட்டுமே உருவாகாது. எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், திரைப்படப் பிரபலங்கள், கல்வியாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், ஊடகவியலாளர்கள், சமூக ஊடகச் செயற்பாட்டாளர்கள்  அனைவருக்கும் தங்களுடைய சமூகப் பொறுப்பு உள்ளது. ஒவ்வொருவரும் வழக்கைப் பற்றி தீர்ப்பு வழங்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் ஒரு எளிய குரலை எழுப்ப முடியும்; உண்மை முழுமையாக வெளிவர வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். குற்றம் செய்தவர் யாராக இருந்தாலும் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும். இதற்கு அரசியல் நிறமில்லை. இது மனிதநேயத்தின் குறைந்தபட்ச குரல்.

ஊடகங்களும் தங்களைத் தாங்களே கேட்க வேண்டிய நேரம்

ஒரு குழந்தையின் காணொளி சமூக ஊடகங்களில் பரவிய பிறகுதான் நாம் விழித்துக்கொள்ள வேண்டுமா? ஒரு நீதிமன்றம் காவல்துறையின் முடிவை நிராகரித்த பிறகுதான் கேள்வி கேட்க வேண்டுமா? பலர் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்த பிறகுதான் ஊடகங்கள் விசாரிக்க வேண்டுமா? புலனாய்வு பத்திரிகையின் உண்மையான அர்த்தம் பரபரப்பான தலைப்பு அல்ல.

அதிகாரம் பதில் சொல்ல வேண்டிய கேள்வியை தொடர்ந்து கேட்பதே. அதே நேரத்தில் குழந்தைகள் தொடர்பான வழக்குகளில் ஊடகங்களுக்கும் மிகப்பெரிய பொறுப்பு உள்ளது. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் அடையாளம் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை செய்திப் பொருளாக மாற்றப்படக்கூடாது. வழக்கு நீதிமன்றத்தில் முடிவடையும் முன்பே யாரையும் குற்றவாளியாக அறிவிக்கக்கூடாது.உண்மையைத் தேடும் ஊடகமும் மனிதநேயத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

ஊழல் என்றால் பணம் மட்டுமா?

ஊழல் என்ற வார்த்தை வந்தவுடன் நமக்கு நினைவுக்கு வருவது பணப் பரிவர்த்தனை. ஆனால் ஊழலின் மிக மோசமான விளைவு வேறொன்று; நீதியின் மீதான நம்பிக்கை சிதைவது. ஒரு அதிகாரமுள்ளவருக்கு விசாரணை வேறு வேகத்தில் நடக்கிறது என்ற எண்ணம் உருவானால், ஒரு ஏழைக் குழந்தையின் புகார் எளிதில் புறக்கணிக்கப்படுகிறது என்ற உணர்வு ஏற்பட்டால், அப்போது ஊழல் பணத்தைத் தாண்டி சமூக நீதியையே பாதிக்கிறது.

இந்த வழக்கில் அத்தகைய அமைப்புசார் ஊழல் நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று கூற முடியாது. ஆனால் விசாரணை தாமதம், வழக்கை முடிக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சி, அதன் பின்னர் நீதிமன்றத் தலையீடு, மறைப்புச் சாத்தியக்கூறுகள் குறித்த தற்போதைய விசாரணை ஆகியவை அனைத்தும் வெளிப்படையாக ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டியவை.

உண்மையான தலைகுனிவு எது ?

இந்த வழக்கில் இறுதித் தீர்ப்பு வரவில்லை; எனவே யாரையும் முன்கூட்டியே குற்றவாளியாக அறிவிப்பது நீதியல்ல. ஆனால் அதே காரணத்தால் கேள்விகளையும் அடக்கிவிட முடியாது. நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்காக காத்திருப்பது ஒன்று. நீதிக்கான கேள்விகளை எழுப்பாமல் இருப்பது வேறு ஒன்று. 

தமிழகம் இன்று கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்; ஒரு குழந்தையின் புகார் எவ்வளவு வேகமாக விசாரிக்கப்படுகிறது? அந்தக் குழந்தைக்கு எவ்வளவு பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகிறது? அதிகாரமும் பணமும் உள்ளவர்களை விசாரிக்கும் போது அமைப்புகள் எவ்வளவு சுதந்திரமாக இருக்கின்றன? விசாரணையில் தவறு நடந்தால் அதை யார் பொறுப்பேற்கிறார்கள்? குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை முன்னிறுத்தும் சமூக அமைப்புகள் எங்கே நிற்கின்றன? ஊடகங்கள் பரபரப்பு முடிந்த பின்னரும் இந்த வழக்கைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்குமா? மக்கள் இதை இன்னொரு செய்தியாக மறந்துவிடுவார்களா?

குழந்தையின் கண்ணீருக்கு கட்சி இல்லை

ஒரு குழந்தையின் கண்ணீருக்கு அரசியல் கட்சி இல்லை. அதற்கு சாதி இல்லை. மதம் இல்லை. பணம் இல்லை. அதிகாரம் இல்லை. அது கேட்பது ஒன்றே; நீதி.

இந்த வழக்கில் குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையா என்பதை நீதிமன்றம் தீர்மானிக்கட்டும். ஆனால் உண்மையைத் தேடும் பாதையில் எந்தத் தடையும் இருக்கக்கூடாது. பணம் தடையாக இருக்கக்கூடாது. அதிகாரம் தடையாக இருக்கக்கூடாது. அரசியல் தொடர்பு தடையாக இருக்கக்கூடாது. சமூக அந்தஸ்து தடையாக இருக்கக்கூடாது. அதேபோல் ஊடகப் பரபரப்பும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணியத்திற்கு எதிரான தடையாக மாறக்கூடாது.

தலைகுனிவுக்கு யார் காரணம்?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் ஒரே ஒருவராக இருக்க வேண்டியதில்லை. குற்றம் செய்தவர் இருந்தால்  அவர் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும். தகவலை மறைத்தவர் இருந்தால்  அது சட்டப்படி விசாரிக்கப்பட வேண்டும். விசாரணையில் அலட்சியம் இருந்தால்  பொறுப்பு நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். செல்வாக்கு செலுத்த முயன்றவர் இருந்தால்  அது வெளிச்சத்துக்கு வர வேண்டும்.

மௌனம் காத்த சமூக அமைப்புகள் இருந்தால்  அவை தங்கள் மனசாட்சியிடம் பதில் சொல்ல வேண்டும். ஊடகங்கள் தவறியிருந்தால்  அவையும் தங்களைத் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும். மக்கள் அலட்சியப்படுத்தியிருந்தால்  நாமும் நம்மைத் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும். ஏனெனில் ஒரு குழந்தையின் வலியை “அவர்களின் பிரச்சினை” என்று தள்ளிவிடும் சமூகம், நாளை அதே வலியை தன் வீட்டின் கதவுக்குள் சந்திக்க நேரிடலாம்.

குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு என்பது அரசின் திட்டமல்ல; சமூகத்தின் நாகரிக அளவுகோல். அந்த அளவுகோலில் நாம் எங்கே நிற்கிறோம்? இன்று தமிழகத்தின் முன் நிற்கும் உண்மையான கேள்வி இதுதான்;குழந்தைகளின் அழுகுரல் கேட்காத தமிழகத்தின் தலைகுனிவுக்கு யார் காரணம்? ஒருவேளை பதில் ஒருவராக இருக்காது.

ஒரு அமைப்பாக இருக்கலாம். ஒரு அலட்சியமாக இருக்கலாம். ஒரு அதிகார மௌனமாக இருக்கலாம். ஒரு சமூகப் பயமாக இருக்கலாம். அல்லது “எனக்கென்ன?” என்று விலகிச் சென்ற நம்முடைய மௌனமாகவே இருக்கலாம்.

அந்த மௌனத்தை உடைப்பதே இப்போது தேவை. குற்றவாளியை முன்கூட்டியே தீர்ப்பளிக்க அல்ல; உண்மையை மறைக்க முடியாத சூழலை உருவாக்க. யாரையும் பாதுகாக்க அல்ல; குழந்தையைப் பாதுகாக்க. ஒரு வழக்கை முடிக்க அல்ல; நீதியை முழுமையாக்க.

ஏனெனில் ஒரு குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்கப்படாத, கவனிக்கப்படாத, சமூகத்தின் மிகப்பெரிய இழப்பு, அந்தக் குழந்தையின் கண்ணீர் மட்டும் அல்ல. அது அந்தச் சமூகத்தின் மனசாட்சி இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறதா என்ற கேள்வியும் கூட.