பிரான்ஸின் தெருக்களில் Gen Z – புரட்சியா?

இது ஒரு புதிய Gen Z புரட்சியா? அல்லது நியாயமான இளைஞர் கோபம் வன்முறையின் பாதையில் திசைதிருப்பப்படுகிறதா? இந்தக் கேள்விக்கு அவசரமாக “ஆம்” அல்லது “இல்லை” என்று பதில் சொல்வது, பிரச்சினையின் ஆழத்தைச் சுருக்கிவிடும்.ஏனெனில் பிரான்ஸின் இன்றைய போராட்டத்தின் அடிப்பகுதியில் உண்மையான குறைகள் உள்ளன.

ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, நெரிசலான வகுப்பறைகள், சீரழிந்த பள்ளிக் கட்டமைப்புகள், நீண்ட கல்வி நேரங்கள், கல்வி வாய்ப்புகளில் காணப்படும் சமத்துவமின்மை, பல மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கல்வி அழுத்தம், இவை சமூக ஊடகத்தில் உருவாக்கப்பட்ட கற்பனைக் குறைகள் அல்ல. இந்தக் குறைகளே போராட்டத்தின் ஆரம்பத் தீப்பொறிகளாக அமைந்துள்ளன. செப்டெம்பர் மாதத்தில் பாரிஸ் புறநகர்ப் பகுதியில் தொடங்கிய மாணவர் எதிர்ப்பு, மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே நாடு முழுவதும் பரவியுள்ளது. அதனால், முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி; இந்த இளைஞர்கள் ஏன் தெருவுக்கு வந்தார்கள்? என்பதே. “யார் அவர்களைத் தூண்டினார்கள்?” என்பது அதற்குப் பிறகான கேள்வி.

இது உண்மையில் Gen Z புரட்சியா?

இன்றைய Gen Z தலைமுறை, முந்தைய தலைமுறைகளைவிட வேறுபட்ட ஒரு அரசியல் மொழியைக் கொண்டுள்ளது. அவர்கள் நீண்ட அரசியல் உரைகளைவிட ஒரு குறுகிய காணொளியை விரைவாகப் பார்க்கிறார்கள். ஒரு செய்தித்தாள் தலைப்பைவிட ஒரு TikTok பதிவை முதலில் பார்க்கிறார்கள். ஒரு அரசியல் கட்சியின் கூட்டத்தைவிட சமூக ஊடகப் பதிவின் மூலம் ஒன்றிணைகிறார்கள்.

ஒரு நகரத்தில் எழும் குரல், சில மணி நேரங்களில் ஆயிரம் நகரங்களுக்கு சென்றடைகிறது.இது அவர்களின் பலம். ஆனால் இதுவே அவர்களின் மிகப்பெரிய பலவீனமாகவும் மாறக்கூடும். தகவலின் வேகம் அதிகரித்திருக்கிறது; உண்மையைச் சரிபார்க்கும் பொறுமை அதே வேகத்தில் வளர்ந்திருக்கிறதா? இதுதான் முக்கியமான கேள்வி.

பிரான்ஸ் போராட்டங்களில் சமூக ஊடகங்கள் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. போராட்டக் காட்சிகள், காவல்துறையின் நடவடிக்கைகள், தீவைப்பு போன்றவை TikTok உள்ளிட்ட தளங்களில் வேகமாகப் பரவுகின்றன. சில சமயங்களில் பழைய காணொளிகள்கூட புதிய சம்பவங்களாகப் பகிரப்பட்டுள்ளன.

ஒரு 20 விநாடிக் காணொளி உணர்ச்சியைத் தூண்டலாம். ஆனால் அந்த 20 விநாடிகளுக்கு முன் நடந்த 20 நிமிடங்களையும், அதன் பின்னர் நிகழ்ந்த 20 மணிநேரங்களையும் அது சொல்லாது. அதனால்தான் சமூக ஊடகக் காலத்து இளைஞனுக்கு போராட்ட உணர்வை விட உண்மைச் சரிபார்ப்பு உணர்வு முக்கியமானதாகிறது.

நியாயமான போராட்டம் - நியாயமற்ற வன்முறை

ஜனநாயகம் போராடும் உரிமையை வழங்குகிறது.அரசை விமர்சிக்கும் உரிமையை வழங்குகிறது. அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் உரிமையை வழங்குகிறது.ஆனால் ஒரு பாடசாலையை எரிப்பதற்கு ஜனநாயகம் உரிமை வழங்குவதில்லை. ஒரு ஆசிரியரைத் தாக்குவதற்கு ஜனநாயகம் உரிமை வழங்குவதில்லை. பொது சொத்துக்களை அழிப்பதற்கு ஜனநாயகம் உரிமை வழங்குவதில்லை.

பிரான்ஸில் தற்போது உருவாகியிருக்கும் சிக்கல் இதுதான். மாணவர்களின் கோரிக்கை ஒன்று; அந்தக் கோரிக்கையைச் சுற்றி உருவாகியுள்ள வன்முறை இன்னொன்று. இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலக்கக் கூடாது. 

அக்டோபர் 5 நிலவரப்படி, 24 பாடசாலைகள் சேதப்படுத்தப்பட்டுள்ளதாகவும், 78 கல்விப் பணியாளர்கள் காயமடைந்துள்ளதாகவும், சுமார் 5,000 பேர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் பிரெஞ்சு அதிகாரிகளை மேற்கோள் காட்டி Reuters தெரிவித்துள்ளது. இந்த எண்ணிக்கைகள் போராட்டத்தின் வலிமையை அளவிடுவதில்லை. அதன் ஆபத்தை அளவிடுகின்றன.

ஒரு இயக்கம் எவ்வளவு பெரியது என்பதல்ல முக்கியம்; அது எந்தத் திசையில் செல்கிறது என்பதே முக்கியம். அரசுக்கும் இங்கே ஒரு பாடம் உண்டு. இளைஞர்களிடம் “அமைதியாக இருங்கள்” என்று மட்டும் சொல்வது போதாது. அவர்களிடம் முதலில் கேட்க வேண்டும். “உங்களை எது கோபப்படுத்துகிறது?” அந்தக் கேள்வியை அதிகாரம் கேட்கத் தவறும்போது, தெருக்கள் பதிலளிக்கத் தொடங்குகின்றன.

பிரான்ஸ் கல்வி அமைப்பில் நீண்டகாலமாகக் குவிந்துள்ள பிரச்சினைகள், குறிப்பாக ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, பள்ளிக் கட்டமைப்பின் நிலை, வகுப்பறை நெரிசல் மற்றும் கல்வி சமத்துவமின்மை ஆகியவை இந்தப் போராட்டத்தின் உண்மையான அடித்தளங்களில் ஒன்றாக இருக்கின்றன. எனவே அரசாங்கம் போராட்டத்தை வெறும் சட்டம்-ஒழுங்குப் பிரச்சினையாகக் கையாளக் கூடாது.

காவல்துறை ஒழுங்கைக் காக்கலாம்; ஆனால் உரையாடல் மட்டுமே கோபத்தின் காரணத்தைத் தீர்க்க முடியும். அதேநேரத்தில், காவல்துறையின் நடவடிக்கைகள் குறித்த குற்றச்சாட்டுகளும் சட்டத்தின் கீழ் வெளிப்படையாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில்,  இளைஞர்களின் வன்முறை தவறு என்றால், அதிகாரத்தின் அளவுக்கு மீறிய வன்முறையும் தவறே. ஜனநாயகம் இரு தரப்பினரிடமும் பொறுப்பைக் கேட்கிறது.

இந்தக் காட்சியில் இலங்கை, இந்திய  இளைஞர்களுக்கான பாடம் என்ன?

இலங்கையில் இளைஞர்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு புதிதல்ல. அரசியல் மாற்றங்களிலும் சமூக இயக்கங்களிலும் இளைஞர்கள் பலமுறை முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளனர். ஆனால் பிரான்ஸின் இன்றைய காட்சி ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையை வழங்குகிறது. கோபம் மட்டும் அரசியல் மாற்றத்தை உருவாக்காது. கோபத்திற்கு இலக்கு வேண்டும், கோரிக்கைக்கு தெளிவு வேண்டும். போராட்டத்திற்கு ஒழுக்கம் வேண்டும். தகவலுக்கு ஆதாரம் வேண்டும். இல்லையெனில், ஒரு நியாயமான கோரிக்கையே வேறு சக்திகளின் கையில் கருவியாகிவிடலாம்.

இலங்கை இளைஞர்கள் குறிப்பாக சமூக ஊடகங்களில் பரவும் அரசியல் காணொளிகளை உண்மைச் சரிபார்ப்பு இல்லாமல் பகிராமல் இருப்பது மிக முக்கியம். ஏனெனில் ஒரு பொய்யான காணொளி வெறும் பொய்யை பரப்புவதில்லை.அது சமூகத்துக்குள் பயத்தையும், கோபத்தையும், இனவாதத்தையும், அரசியல் வெறுப்பையும் உருவாக்கக்கூடும். ஒரு “Share” பொத்தானுக்கும் சமூகப் பொறுப்பு உண்டு.

இந்தியாவில் இளைஞர்கள் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, தேர்வுகள், கட்டணங்கள், சமூக சமத்துவம், சுற்றுச்சூழல் போன்ற பல கேள்விகளில் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். அதனால் பிரான்ஸின் நிகழ்வுகள் இந்திய இளைஞர்களுக்கும் தொலைதூரக் காட்சி அல்ல. அது ஒரு கண்ணாடி. போராட வேண்டிய இடத்தில் போராடுங்கள். ஆனால் போராட்டத்தின் நோக்கத்தை யாருடைய கைகளிலும் ஒப்படைக்காதீர்கள்.

ஒரு மாணவர் போராட்டத்தை அரசியல் கட்சி கைப்பற்றலாம். ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை தீவிரக் குழு கைப்பற்றலாம். ஒரு உண்மையான கோரிக்கையை சமூக ஊடக அல்கோரிதம் கூட வேறு வடிவமாக மாற்றலாம். அதனால் இந்திய இளைஞர்களுக்கு தேவைப்படுவது வெறும் “எதிர்ப்பு அரசியல்” அல்ல. ஆதாரத்துடன் கேள்வி கேட்கும் அரசியல். அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதும் ஜனநாயகம். ஆனால் அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதற்காக உண்மையை விட்டுக்கொடுப்பது ஜனநாயகம் அல்ல. 

புலம்பெயர் இளைஞர்களுக்கு இன்னும் பெரிய பொறுப்பு

உலகின் பல நாடுகளில் வாழும் புலம்பெயர் இளைஞர்கள் இன்று ஒரே நேரத்தில் பல உலகங்களுடன் தொடர்பில் உள்ளனர். ஒரு பக்கம் தாங்கள் வாழும் நாட்டின் அரசியல். மறுபக்கம் தாயகத்தின் அரசியல். மற்றொரு பக்கம் உலகளாவிய சமூக ஊடக அரசியல். அதனால் அவர்களின் பொறுப்பு இன்னும் அதிகம்.

பிரான்ஸில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை கனடாவில் இருக்கும் இளைஞன் பார்க்கலாம்.அதே காட்சியை சுவிற்சர்லாந்தில் இருக்கும் இளைஞன் பகிரலாம். அதை இலங்கையில் இருக்கும் ஒருவர் மீண்டும் பகிரலாம். சில மணிநேரங்களில் ஒரு நாட்டின் உள்ளூர் சம்பவம், ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீற்றர் தொலைவில் உள்ள சமூகங்களின் அரசியல் உணர்வுகளையும் பாதிக்கலாம். இதுதான் டிஜிட்டல் உலகத்தின் புதிய அரசியல்.

எனவே புலம்பெயர் இளைஞர்கள், உணர்ச்சியைப் பகிர்வதற்கு முன் உண்மையைப் பகிர வேண்டும். ஒரு சமூகத்தின் காயத்தை அரசியல் ஆயுதமாக மாற்றாதீர்கள். ஒரு இளைஞரின் கோபத்தை முழு சமூகத்தின் கோபமாகச் சித்தரிக்காதீர்கள். ஒரு நாட்டின் போராட்டத்தை இன்னொரு நாட்டின் அரசியல் கோஷமாக மாற்றுவதற்கு முன் அதன் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

 “வைரல்” என்பது “உண்மை” அல்ல. 

இது இன்று இளைஞர்களுக்கான மிக முக்கியமான பாடமாக இருக்க வேண்டும். வைரலானது உண்மை என்று அர்த்தமில்லை. பலர் பகிர்ந்தது சரி என்று அர்த்தமில்லை. ஆயிரம் பேர் கோபப்பட்டதால் அந்தக் கோபத்திற்கான காரணம் சரியானது என்று அர்த்தமில்லை. ஒரு காணொளி உணர்ச்சியைத் தூண்டுவதால் அது முழு உண்மையைச் சொல்கிறது என்று அர்த்தமில்லை.

பிரான்ஸ் போராட்டங்களுக்கிடையே தவறான அல்லது பழைய காணொளிகள் புதிய போராட்டக் காட்சிகளாகப் பகிரப்பட்ட சம்பவங்களும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இதனால் Gen Z-க்கு இன்று தேவைப்படுவது வெறும் டிஜிட்டல் திறமை அல்ல. டிஜிட்டல் விவேகம்.

இந்தக் குழப்பங்கள்  புரட்சியாக மாறுமா? என்றால், இப்போதே தீர்ப்பளிப்பது அவசரம். ஆனால் பிரான்ஸின் இன்றைய மாணவர் இயக்கம் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உலகிற்கு நினைவூட்டியுள்ளது. அதுதான் இளைஞர்களை நீண்டகாலம் கேட்காமல் இருக்க முடியாது என்பது. 

அவர்கள் கேள்வி கேட்பார்கள். அவர்கள் தெருவுக்கு வருவார்கள்.அவர்கள் சமூக ஊடகத்தைப் பயன்படுத்துவார்கள்.அவர்கள் அதிகாரத்தை சவால் செய்வார்கள்.அது ஜனநாயகத்தின் உயிரோட்டமாக இருக்கலாம்.ஆனால் அதே இளைஞர்களுக்கு இன்னொரு உண்மையும் புரிய வேண்டும். அதிகாரத்தை எதிர்ப்பது ஒரு உரிமை; சமூகத்தை அழிப்பது ஒரு உரிமை அல்ல. பள்ளிக்கூடத்தை எரித்தால் கல்வி முறை சீராகாது. பேருந்தை உடைத்தால் வேலைவாய்ப்பு உருவாகாது. காவல்துறையினரைத் தாக்கினால் அரசியல் சீர்திருத்தம் வராது. பொய்யான செய்தியைப் பகிர்ந்தால் சமூக நீதி கிடைக்காது.மாற்றத்தை உருவாக்குவது அழிவு அல்ல; ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அறிவார்ந்த அழுத்தமே. 

பிரான்ஸின் தெருக்களில் இருந்து உலக இளைஞர்களுக்கு

பிரான்ஸின் இன்றைய போராட்டம் இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை. அதன் இறுதி அரசியல் விளைவும் தெளிவாகவில்லை. ஆனால் அது ஏற்கெனவே ஒரு பாடத்தைச் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டது. இளைஞர்களின் குரலை அதிகாரம் கேட்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், இளைஞர்களும் தங்கள் குரலின் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும். 

இலங்கை இளைஞர்களும், இந்திய இளைஞர்களும், புலம்பெயர் தமிழ் இளைஞர்களும், உலகின் அனைத்து Gen Z தலைமுறையினரும், அறிந்து கொள்ள வேண்டியது, உங்கள் கோபத்தை இழக்காதீர்கள். ஆனால் அதை அறிவால் வழிநடத்துங்கள். உங்கள் கேள்வியை விட்டுவிடாதீர்கள். ஆனால் அதற்கு ஆதாரத்தைத் தேடுங்கள். உங்கள் போராட்ட உரிமையை விட்டுக்கொடுக்காதீர்கள்.  ஆனால் மற்றவர்களின் உரிமையையும் மதியுங்கள். 

புரட்சி வேண்டும் என்றால் முதலில் சிந்தனையில் புரட்சி வேண்டும். ஏனெனில், தீ வைப்பது ஒரு கட்டிடத்தை மாற்றலாம்; ஆனால் சிந்தனை ஒரு தலைமுறையை மாற்றும். பிரான்ஸின் புகைமூட்டமான தெருக்கள் உலக இளைஞர்களிடம் இன்று கேட்கும் கேள்வி இதுதான்; நீங்கள் கூட்டத்தைப் பின்தொடரப் போகிறீர்களா? அல்லது வரலாற்றை உருவாக்கப் போகிறீர்களா?

தெருவில் இறங்குவது எளிது. திசையைத் தேர்ந்தெடுப்பதே கடினம். அந்தத் திசையைத் தீர்மானிப்பது எப்போதும்  கோபம் அல்ல; அறிவு என்பதில் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் இருக்க வேண்டும்.