நல்லிணக்கமா? நில ஆக்கிரமிப்பா?

ஒரு நாட்டில் ஒரு புதிய விகாரை கட்டப்படுவது செய்தி அல்ல. ஒரு புத்தர் சிலை நிறுவப்படுவதும் தனித்து பார்க்கும்போது பிரச்சினை அல்ல. அதேபோல் ஒரு கோவில் கட்டப்படுவதும், ஒரு பள்ளிவாசல் புதுப்பிக்கப்படுவதும், ஒரு தேவாலயம் விரிவுபடுத்தப்படுவதும் ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தில் இயல்பான மதச் சுதந்திரத்தின் வெளிப்பாடுகளே. ஆனால் ஒரு கேள்வி எழும்போது நிலைமை மாறுகிறது.

ஏற்கனவே ஒரு சமூகத்தின் வழிபாடு, வாழ்வு, நினைவு மற்றும் நில உரிமையுடன் தொடர்புடைய இடம் ஒன்றில், அரச அதிகாரத்தின் துணையுடன் இன்னொரு மதத்தின் அடையாளம் நிறுவப்படுகிறதா? அப்படியானால் அது வெறும் மதக் கட்டுமானமல்ல. அது நிலம், அதிகாரம், வரலாறு, இன அடையாளம் மற்றும் அரசியல் சமத்துவம் பற்றிய கேள்வியாகிறது.

இதனால்தான் இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் எழுந்துவரும் சர்ச்சைகளை வெறுமனே “இந்து–பௌத்த முரண்பாடு” என்று குறுக்கிவிட முடியாது. அதேபோல் ஒவ்வொரு பௌத்த விகாரையையும் “ஆக்கிரமிப்பு” என்று அழைப்பதும் அறிவார்ந்த அணுகுமுறை அல்ல.

ஆனால் பல இடங்களில் ஒரே மாதிரியான முறை மீண்டும் மீண்டும் தோன்றினால், அந்த முறையைப் பற்றி கேள்வி எழுப்புவது ஒவ்வொரு குடிமகனின் உரிமை. நில ஆக்கிரமிப்பா? பௌத்தமயமாக்கலா? அல்லது உண்மையான தொல்லியல் பாதுகாப்பா? இதற்கான விடை உணர்ச்சியால் அல்ல; ஆதாரங்களால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

பிரச்சினை பௌத்தம் அல்ல; அதிகாரத்தின் பயன்பாடு

இந்த விவாதத்தில் முதலில் ஒரு உண்மையைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். இலங்கையின் பௌத்தர்களுக்கு விகாரை அமைக்கும் உரிமை உண்டு. அந்த உரிமையை மறுப்பது மத நல்லிணக்கம் அல்ல. ஒரு மதத்தின் வழிபாட்டு உரிமையைப் பறித்து மற்றொரு மதத்துக்கு சமத்துவம் வழங்க முடியாது.

ஆனால் அதே நேரத்தில், ஒரு தமிழ் இந்துக் கோவில் இருக்கும் நிலத்தில், ஒரு முஸ்லிமின் பாரம்பரிய நிலத்தில் அல்லது பல தலைமுறைகளாக ஒரு சிறுபான்மை சமூகத்தின் வழிபாட்டுடன் தொடர்புடைய இடத்தில், அரசு நிறுவனங்கள் அல்லது பாதுகாப்புப் படைகளின் ஆதரவுடன் புதிய மத அடையாளம் நிறுவப்பட்டால், அந்த நடவடிக்கையும் சமத்துவத்தின் அடிப்படையில் பரிசோதிக்கப்பட வேண்டும்.

Human Rights Watch 2024-ல் வடக்கு–கிழக்கில் இந்துக்கள் மற்றும் பிற மதச் சிறுபான்மையினரின் வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கும் சொத்துகளுக்கும் அணுகலைக் கட்டுப்படுத்தி, சில இடங்களை பௌத்தத் தலங்களாக மறுவரையறை செய்யும் நடவடிக்கைகளில் தொல்லியல் திணைக்களம், இராணுவம் மற்றும் காவல்துறை உள்ளிட்ட அரச அமைப்புகள் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம்சாட்டியது.

இது மிகவும் தீவிரமான குற்றச்சாட்டு. அதற்கான பதில் இவை அனைத்தும் பௌத்த எதிர்ப்பு என்று கூறுவது அல்ல.
ஒவ்வொரு வழக்கையும் திறந்த ஆதாரங்களுடன் விசாரிப்பதே பதில். தொல்லியல்  பாதுகாப்பா, உரிமை மாற்றத்திற்கான கருவியா?

இலங்கையின் தொல்லியல் மரபு அளப்பரியது.

பௌத்தம் இலங்கையின் வரலாற்றில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. அதேபோல் சைவம், இந்து மரபுகள், இஸ்லாமியப் பண்பாடு, கிறிஸ்தவ மரபு ஆகியவையும் நாட்டின் பல பகுதிகளின் வரலாற்றை உருவாக்கியுள்ளன. எனவே தொல்லியல் திணைக்களத்தின் கடமை ஒரு மதத்தின் வரலாற்றைப் பாதுகாப்பது மட்டும் அல்ல. இலங்கையின் முழுமையான வரலாற்றைப் பாதுகாப்பதே அதன் கடமை.

ஆனால் வடக்கு–கிழக்கில் தொல்லியல் அடையாளப்படுத்தலே நில உரிமைச் சர்ச்சைகளுக்கு வழிவகுக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டுகள் பல ஆண்டுகளாக முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

அமெரிக்க சர்வதேச மதச் சுதந்திர ஆணைக்குழுவின் அறிக்கைகளையும் மேற்கோள் காட்டும் பிரித்தானிய அரசின் 2025 நாட்டுத் தகவல் ஆவணம், வடக்கு–கிழக்கில் தொல்லியல் திணைக்களத்தின் நடவடிக்கைகள் இந்து மற்றும் முஸ்லிம் நிலங்களுடன் தொடர்புடைய சர்ச்சைகளுக்கு வழிவகுத்ததாகக் கூறப்படும் பல்வேறு ஆதாரங்களைப் பதிவு செய்கிறது.

இங்கு அடிப்படை கேள்வி; ஒரு இடத்தில் பௌத்த தொல்லியல் சின்னம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், அந்த இடம் தானாகவே இன்றைய பௌத்த மத நிறுவனத்தின் சொத்தாக மாறிவிடுமா? இல்லை. தொல்லியல் சின்னம் இருப்பது ஒரு வரலாற்று உண்மை. ஆனால் இன்றைய நில உரிமை வேறு சட்டப் பிரச்சினை.

அதேபோல், ஒரு இடத்தில் பண்டைய சைவ வழிபாடு இருந்ததற்கான ஆதாரம் இருப்பது, அந்த இடத்தின் ஒவ்வொரு சதுர அங்குலமும் இன்றைய கோவில் நிர்வாகத்துக்குச் சொந்தமானது என்பதை தானாக நிரூபிக்காது.
இரண்டையும் கலக்கக்கூடாது.

குருந்தூர் மலை - ஒரு மலையின் மீது இரண்டு வரலாறுகளா ?

முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் குருந்தூர் மலை இந்த முரண்பாட்டின் மிகத் தீவிரமான சின்னங்களில் ஒன்றாக மாறியுள்ளது. ஒருபுறம், தமிழ் மக்கள் அந்த இடத்தை ஆதிஐயனார் வழிபாட்டுடனும் சைவ மரபுடனும் தொடர்புபடுத்துகின்றனர்.

மறுபுறம், தொல்லியல் அதிகாரிகளும் பௌத்த மதத் தரப்பினரும் அங்கு பண்டைய பௌத்த மரபின் எச்சங்கள் இருப்பதாக வாதிடுகின்றனர். இங்கு உண்மையான பிரச்சினை என்ன? யார் முதலில் இருந்தார்கள் என்ற வரலாற்றுப் போட்டியா? அல்லது, இன்று அந்த இடத்தில் வாழும் மக்களின் மத உரிமை எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படுகிறது என்பதா?

2018-ஆம் ஆண்டிலேயே குருந்தூர் மலை தொடர்பான வழக்குகளில் நீதிமன்றங்கள் வழிபாடு மற்றும் அமைதியைப் பாதுகாக்கும் உத்தரவுகளை வழங்கியிருந்தன. பின்னர் தொல்லியல் நடவடிக்கைகள், நிலப் பரப்பு மற்றும் பௌத்தக் கட்டுமானங்கள் தொடர்பாக சர்ச்சைகள் தீவிரமடைந்தன.

2026 ஜூனிலும், அங்கு இந்து ஆலயத்தை மீளமைப்பது தொடர்பான முயற்சிக்கு தொல்லியல் அதிகாரிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததாகச் செய்திகள் வெளியாகின; அந்த இடம் பௌத்த தொல்லியல் முக்கியத்துவம் கொண்டது என்றும் அங்கு இந்து ஆலயம் இருந்ததற்கான ஆதாரம் இல்லை என்றும் அதிகாரிகள் தெரிவித்ததாகப் பதிவாகியுள்ளது.
இதுதான் கேள்வியை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது.

ஒரு இடத்தின் தொல்லியல் வரலாற்றை அரசு தீர்மானிக்கலாம். ஆனால் அந்த இடத்தில் மக்களின் வாழும் மத நினைவையும் சமூக வரலாற்றையும் அழிப்பதற்கான அதிகாரம் அரசுக்கு உண்டா?

கன்னியா - இடிக்கப்பட்ட ஆலயத்தின் நிழல்

திருகோணமலை கன்னியாவும் இதே கேள்வியை எழுப்புகிறது. கன்னியா வெந்நீரூற்றுகள் அருகிலிருந்த பிள்ளையார் ஆலயம் தொடர்பான சர்ச்சை 2019-இல் தீவிரமடைந்தது. ஆலயம் அகற்றப்பட்டதாகவும் அதன் இடத்தில் பௌத்தக் கட்டுமான முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்பட்டதாகவும் தமிழ் தரப்பினர் குற்றம்சாட்டினர். பின்னர் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் தொடர்ந்தன.

2026 செப்டம்பரில், அங்கு தொல்லியல் திணைக்களத்தின் பணிகளைத் தொடர்வதற்கான இடைக்காலத் தடை நீக்கப்பட்டதாகச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. திணைக்களம் அது “பாதுகாப்புப் பணியே” என நீதிமன்றத்தில் உறுதியளித்ததாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மேற்கொள்ளப்படும் ஒவ்வொரு பணியும் ஆக்கிரமிப்பு அல்ல. ஆனால், ஒரு சமூகத்தின் ஆலயம் அகற்றப்பட்ட பின்னர் அதே இடத்தில் இன்னொரு மதத்தின் கட்டுமானம் எழுந்தால், “இது பாதுகாப்பு” என்ற ஒரு சொல்லால் எழும் அனைத்து கேள்விகளையும் மூடிவிட முடியாது.

அதற்கு ஆவணங்கள் தேவை. வரைபடங்கள் தேவை.நில உரிமைப் பதிவுகள் தேவை. தொல்லியல் அறிக்கைகள் தேவை. நீதிமன்ற உத்தரவுகள் தேவை. மிக முக்கியமாக, வெளிப்படைத்தன்மை தேவை.

தையிட்டி- போர் முடிந்தும் நிலப் பிரச்சினை முடியாதபோது

யாழ்ப்பாணத்தின் தையிட்டியிலும் இராணுவத்துடன் தொடர்புடைய நிலத்தில் பௌத்த விகாரை அமைக்கப்பட்டமை குறித்து சர்ச்சைகள் எழுந்துள்ளன. Human Rights Watch, அந்த நிலம் தமிழர்களுக்குச் சொந்தமானது என உள்ளூர் மக்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் கூறியதாகவும், அப்பகுதியில் போருக்குப் பின்னரும் இராணுவ கட்டுப்பாட்டில் இருந்த நிலங்கள் இருப்பதாகவும் பதிவு செய்துள்ளது.

இதுதான் போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் இன்னொரு ஆழமான முரண்பாடு. போர் முடிவடைந்துவிட்டது. ஆனால் நிலத்தின் அரசியல் முடிவடைந்துவிட்டதா? ஒரு சமூகத்திடமிருந்து போர் காலத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட நிலம், போர் முடிந்த பிறகும் மீள வழங்கப்படாமல், அதன் மீது ஒரு புதிய மத அடையாளம் நிறுவப்பட்டால் என்ன நடக்கும்? அது அந்த சமூகத்தின் பார்வையில் வெறும் மதச் சம்பவமாக இருக்காது.

அது; நாங்கள் இழந்த நிலம் மீண்டும் எங்களிடம் வரவில்லை; அதற்கு பதிலாக அந்த நிலத்தில் புதிய அடையாளம் நிறுவப்படுகிறது என்ற வரலாற்று அனுபவமாக மாறும். இதுதான் நல்லிணக்கத்தை நாசப்படுத்தும்.

ஒரு விகாரை மட்டும் பிரச்சினையல்ல; முறைதான் பிரச்சினை.ஒரு விகாரை அமைக்கப்பட்டது.ஒரு புத்தர் சிலை நிறுவப்பட்டது.ஒரு தொல்லியல் எல்லை வரையப்பட்டது.ஒரு நிலம் அரச கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது.
இவற்றை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்தால் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி நிர்வாக விளக்கம் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவை தொடர்ந்து ஒரே புவியியல் பகுதியில், ஒரே சிறுபான்மை சமூகத்தின் நிலங்கள் மற்றும் வழிபாட்டுத் தலங்களைச் சுற்றி நிகழும்போது, அது ஒரு முறையா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.

Human Rights Watch 2023-லும் வடக்கு–கிழக்கில் அரச அமைப்புகள் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் சமூகங்களின் நிலங்கள் மற்றும் மதத் தலங்களைப் பெறும் சம்பவங்கள் குறித்து பதிவு செய்திருந்தது. தொல்லியல் திணைக்களம் பௌத்த தொல்லியல் தளங்கள் என்ற அடிப்படையில் நிலங்களைப் பெறும் சம்பவங்களும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டன.

இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் நிரூபிக்கப்பட்டவை என்று கூறுவது ஊடகதர்மம் அல்ல. ஆனால் அவற்றை விசாரிக்க மறுப்பதும் முறை அல்ல.

“இது பௌத்த நாடு” என்ற வாதத்தின் ஆபத்து

இலங்கை அரசியலமைப்பு பௌத்த மதத்திற்கு விசேட இடத்தை வழங்குகிறது. அதை மறுப்பது உண்மையை மறுப்பதாகும். ஆனால் அதே அரசியலமைப்பு மற்ற மதங்களின் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்கிறது. எனவே இது பௌத்த நாடு என்ற வாதம், பௌத்தர்களுக்கு மற்றவர்களை விட அதிக நில உரிமை உண்டு என்ற முடிவுக்கு செல்ல முடியாது.

2026 பிப்ரவரியில் நூற்றுக்கணக்கான பௌத்த பிக்குகள் கொழும்பில் பேரணி நடத்தி, அரச நிர்வாகத்தில் பௌத்த மதகுருமார்களின் பங்கை அதிகரிக்க வேண்டும் உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளை முன்வைத்தனர். அந்தப் பின்னணியே இலங்கையில் மதமும் அரசியலும் எவ்வளவு நெருக்கமாக இணைந்திருக்கின்றன என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் மதம் அரசியலைத் தாக்கம் செய்யலாம். ஆனால் அரச அதிகாரம் ஒரு மதத்தின் நில உரிமையை உறுதி செய்வதற்கான கருவியாக மாறக்கூடாது. தமிழர்களுக்கு மட்டும் அல்ல  முஸ்லிம்களுக்கும் இதே கேள்வி

இது தமிழ் - சிங்களப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல.

வடக்கு–கிழக்கின் முஸ்லிம் சமூகங்களும் நிலம் மற்றும் மதத் தலங்களைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சைகளுக்கு முகங்கொடுத்துள்ளன. இதனால் பிரச்சினையின் மையம் தமிழர்களுக்கு எதிரான பௌத்தம் என்று மட்டும் கூற முடியாது. அதற்கு அப்பாலும் ஒரு பெரிய கேள்வி இருக்கிறது:

பெரும்பான்மை மத அடையாளத்துடன் இணைந்த அரச நிறுவனங்கள் சிறுபான்மை சமூகங்களின் நிலம் மற்றும் மத உரிமைகளை நிர்ணயிக்கும்போது, சட்டத்தின் சமத்துவம் எங்கே நிற்கிறது? அந்தக் கேள்விக்கு விடை தேடாமல் நல்லிணக்கம் பற்றி பேசுவது வெறும் விழாக்கால அரசியல்.

பௌத்த தொல்லியல் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் தமிழ் வரலாறும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். இலங்கையில் பௌத்த தொல்லியல் மரபு அழிக்கப்படக் கூடாது. அது நாட்டின் வரலாறு என்றால், அதேபோல் யாழ்ப்பாணத்தின் சைவ மரபும் நாட்டின் வரலாறே. திருகோணமலையின் இந்து மரபும் நாட்டின் வரலாறே. 
கிழக்கின் முஸ்லிம் பண்பாட்டு மரபும் நாட்டின் வரலாறே. கிறிஸ்தவ மரபுகளும் நாட்டின் வரலாறே.

ஒரு நாட்டின் மரபை என் மதத்தின் வரலாறு என்று சுருக்குவது அந்த நாட்டின் வரலாற்றையே சுருக்கிவிடுகிறது. 
எனவே ஒவ்வொரு சர்ச்சைக்குரிய இடத்திலும் சுயாதீன தொல்லியல் ஆய்வு நடத்தப்பட வேண்டும். அந்த ஆய்வின் அறிக்கைகள் பொதுமக்களுக்கு வெளியிடப்பட வேண்டும்.

உள்ளூர் வரலாற்று வாய்மொழிகளும் ஆவணங்களும் பதிவுசெய்யப்பட வேண்டும். நில உரிமை மற்றும் தொல்லியல் உரிமை தனித்தனியாக ஆராயப்பட வேண்டும். அதற்குப் பிறகே எந்தக் கட்டுமானமும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். நல்லிணக்கம் என்றால் இரு தரப்பும் பயமின்றி வழிபடுவது.

மத நல்லிணக்கத்தின் உண்மையான அளவுகோல் என்ன?

ஒரு தமிழ் இந்து தனது கோவிலுக்குச் செல்லும்போது காவல்துறையைப் பார்த்து பயப்படக்கூடாது. ஒரு சிங்கள பௌத்தர் தனது விகாரைக்குச் செல்லும்போது தமிழ் எதிர்ப்பை அஞ்சக்கூடாது. ஒரு முஸ்லிம் தனது பள்ளிவாசல் நிலம் நாளை வேறு மதத் தலமாக மாற்றப்படும் என்று அஞ்சக்கூடாது. அதுதான் நல்லிணக்கம்.

ஒருவரின் மத உரிமையைப் பாதுகாப்பதற்காக இன்னொருவரின் மத உரிமையை அழிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், அது நல்லிணக்கம் அல்ல. அது அதிகாரப் போட்டி.

அரசாங்கம் செய்ய வேண்டியது

இப்போது இலங்கை அரசாங்கம் செய்ய வேண்டியது அறிக்கைகள் வெளியிடுவது மட்டுமல்ல. முதலில், வடக்கு–கிழக்கில் சர்ச்சைக்குரிய மதத் தலங்கள் மற்றும் நிலங்கள் தொடர்பாக சுயாதீன, பல்மத, பல இன விசாரணைக் குழு ஒன்றை அமைக்க வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, தொல்லியல் திணைக்களம் அடையாளப்படுத்திய அனைத்து சர்ச்சைக்குரிய நிலங்களின் வரைபடங்களையும் வரலாற்று ஆதாரங்களையும் பொதுமக்களுக்கு வெளியிட வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, நீதிமன்ற உத்தரவுகளை எந்த மதகுருவாக இருந்தாலும், எந்த அரச அதிகாரியாக இருந்தாலும் மதிக்க வேண்டும்.

நான்காவதாக, இராணுவம் அல்லது பிற அரச நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டில் இன்னும் இருக்கும் தனியார் மற்றும் மத நிலங்களின் நிலையை வெளிப்படையாகத் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

ஐந்தாவதாக, ஏற்கனவே வழிபாட்டில் இருக்கும் மதத் தலங்களின் நிலையை மாற்றுவதற்கு முன் உள்ளூர் மக்களுடன் கட்டாய ஆலோசனை நடத்த வேண்டும்.

ஆறாவதாக, தொல்லியல் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் நில உரிமையை நிரந்தரமாக மாற்றுவதற்கான வாய்ப்பைத் தடுக்க சட்டப் பாதுகாப்பு உருவாக்க வேண்டும். இவை செய்யப்பட்டால் பௌத்தத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கை என்று யாரும் கூற முடியாது.

மாறாக, பௌத்தத்தையும் பாதுகாத்து, இந்துமதத்தையும் பாதுகாத்து, இஸ்லாமையும் பாதுகாத்து, கிறிஸ்தவத்தையும் பாதுகாக்கும் ஒரு உண்மையான இலங்கை அணுகுமுறை உருவாகும்.

வரலாற்றை வெல்ல முடியாது; ஆனால் வரலாற்றை வலுக்கட்டாயமாக எழுத முடியும். நிலத்தின் மீது ஒரு கட்டிடம் எழுப்புவது எளிது. ஒரு புத்தர் சிலையை நிறுவுவது எளிது. ஒரு கோபுரத்தை அகற்றுவதும் எளிது. ஒரு தொல்லியல் எல்லையை வரைவதும் எளிது. ஆனால் ஒரு மக்களின் நினைவிலிருந்து அவர்களின் வரலாற்றை அழிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல.

ஒரு தலைமுறை தன் கோவில் இருந்த இடத்தை நினைவில் வைத்திருக்கும். அடுத்த தலைமுறை அங்கு நடந்த திருவிழாவை நினைவில் வைத்திருக்கும். மூன்றாவது தலைமுறை அந்த நிலத்தைப் பற்றிய நீதிக்காகக் கேட்கும்.
அதனால் ஒரு இடத்தின் மத அடையாளத்தை நிர்வாக உத்தரவால் மாற்ற முடிந்தாலும், அந்த மாற்றத்தால் உருவாகும் வரலாற்று காயத்தை நிர்வாக உத்தரவால் அழிக்க முடியாது. இதைத்தான் இலங்கை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இன்று இலங்கைக்கு முன் நிற்கும் கேள்வி

இந்த மலை பௌத்தர்களுடையதா? இந்தக் கோவில் தமிழர்களுடையதா? என்பதல்ல.அதையும் தாண்டி இந்த நாட்டில் சட்டம் யாருடையது? என்பதே அக் கேள்வியாகும். 

ஒரு பௌத்தருக்கு நில உரிமை இருக்கிறது என்றால் ஒரு இந்துவுக்கும் அது இருக்க வேண்டும். ஒரு இந்துவுக்கு வழிபாட்டு உரிமை இருக்கிறது என்றால் ஒரு பௌத்தருக்கும் இருக்க வேண்டும். ஒரு முஸ்லிமுக்கு தனது பள்ளிவாசலைப் பாதுகாக்கும் உரிமை இருக்கிறது என்றால் ஒரு சைவருக்கும் தனது ஆலயத்தைப் பாதுகாக்கும் உரிமை இருக்க வேண்டும். இதுதான் சமத்துவம்.

பௌத்தம் இலங்கையின் வரலாற்றின் ஒரு மாபெரும் அத்தியாயம். ஆனால் அது இலங்கையின் முழு வரலாறு அல்ல. தமிழ் வரலாற்றை அழித்தால் இலங்கையின் வரலாறு முழுமையடையாது. முஸ்லிம் வரலாற்றை மறைத்தாலும் அது முழுமையடையாது. பௌத்த வரலாற்றை அழித்தாலும் அது முழுமையடையாது. எனவே அரசின் பணி ஒரு மதத்தின் வெற்றியை உறுதி செய்வது அல்ல. அனைத்து மக்களும் தங்கள் வரலாற்றுடன் வாழக்கூடிய இடத்தைப் பாதுகாப்பதே அரசின் கடமை. 

ஒரு சைவக் கோவில் இருந்த இடத்தில் விகாரை எழுந்தால், அது எவ்வாறு, யாருடைய நிலத்தில், எந்த சட்டத்தின் கீழ், எந்த வரலாற்று ஆதாரத்தின் அடிப்படையில், யாருடைய சம்மதத்துடன் கட்டப்பட்டது என்று கேட்பது தவறல்ல.
அந்தக் கேள்விகளை கேட்பது பௌத்த எதிர்ப்பு அல்ல. அது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை.

அதேபோல், பௌத்தர்களின் தொல்லியல் மரபை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கோருவது தமிழ் எதிர்ப்பு அல்ல.
அதுதான் உண்மையான சமத்துவம். இலங்கை இன்று ஒரு வரலாற்றுத் தேர்வின் முன் நிற்கிறது.

நிலத்தை மதத்தின் பெயரில் பிரிப்பதா? அல்லது வரலாற்றை எல்லோருடைய பொதுச் சொத்தாகப் பாதுகாப்பதா?
முதல் பாதை மீண்டும் சந்தேகத்தையும் அச்சத்தையும் இனப் பிரிவையும் உருவாக்கும். இரண்டாவது பாதை மட்டுமே நல்லிணக்கத்தை உருவாக்கும்.

எனவே இனி, நில ஆக்கிரமிப்பா? பௌத்தமயமாக்கலா? என்று மட்டும் கேட்பதாக இருக்கக் கூடாது. அதற்கான அடுத்த கேள்வி; சம உரிமையுள்ள இலங்கையா அல்லது ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றை மற்றொரு சமூகத்தின் மீது நிறுவும் இலங்கையா? என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

அந்தத் தேர்வு அரசாங்கத்திற்கும் அரச நிறுவனங்களுக்கும் மட்டுமல்ல. இலங்கை முழு சமூகத்திற்குமே உரியது.