ஜனநாயகத்தில் தேர்தல் என்பது ஆட்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு நடைமுறை மட்டுமல்ல; மக்களின் மனநிலையை அளவிடும் காலக் கண்ணாடியுமாகும். வாக்குச் சீட்டில் விழும் ஒவ்வொரு வாக்கும் ஒரு கட்சிக்கான ஆதரவாகவோ, ஒரு தலைவருக்கான நம்பிக்கையாகவோ மட்டும் அமைவதில்லை. சில வேளைகளில் அது ஆட்சியின் மீதான அதிருப்தியாகவும், வேறு சில வேளைகளில் மாற்றத்திற்கான மௌனக் கோரிக்கையாகவும் வெளிப்படுகிறது.
அண்மையில் ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் இஸ்ரேலிலும் இடம்பெற்ற தேர்தல் நிகழ்வுகள், இத்தகைய அரசியல் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியமான வாய்ப்பை வழங்குகின்றன.
வெவ்வேறு வரலாறுகளையும் அரசியல் சூழல்களையும் கொண்ட நாடுகளில், வாக்காளர்கள் ஒரே மாதிரியான முடிவுகளை எடுக்கவில்லை. ஆயினும், ஆட்சியாளர்கள் மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியம் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.
மாற்றத்திற்கான வாக்கு: செர்பியா சொல்லும் செய்தி
அக்டோபர் 25 அன்று நடைபெற்ற செர்பியாவின் நாடாளுமன்றத் தேர்தல், இந்த மாற்றப் போக்கின் குறிப்பிடத்தக்க எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தது.
மாணவர் இயக்கத்துடன் தொடர்புடைய ‘Student List’ எனப்படும் பட்டியல், ஆரம்பகட்ட அதிகாரபூர்வ முடிவுகளின்படி 52.71 சதவீத வாக்குகளையும் 250 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் 140 இடங்களையும் பெற்றது. ஜனாதிபதி அலெக்சாண்டர் வுசிச்சின் ஆதரவு அணிக்கு 39.17 சதவீத வாக்குகளும் 104 இடங்களும் கிடைத்தன.
ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள், அரச நிறுவனங்களின் சுதந்திரம், அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவை தொடர்பான விவாதங்களின் பின்னணியில் இந்த முடிவு வெளியாகியுள்ளது. மாணவர்களையும் குடிமைச் சமூகத்தினரையும் மையமாகக் கொண்ட இயக்கம் தேர்தல் அரசியலில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. தேர்தல் சூழலில் ஆளும் தரப்புக்குச் சாதகமான ஊடகச் சூழல், அரச வளங்களின் பயன்பாடு, வாக்காளர்கள் மீதான அழுத்தம் போன்ற பிரச்சினைகளையும் சர்வதேசக் கண்காணிப்பாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.
இங்கு கவனிக்க வேண்டியது, இளைஞர்கள் அரசியலை வெறுத்து ஒதுங்கிவிடும்போது மாற்றம் தானாக நிகழ்ந்துவிடுவதில்லை என்பதே. சமூகத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட இளைஞர்கள் அமைப்பாகத் திரண்டு, தங்களது கோரிக்கைகளை அரசியல் பொறுப்புக்கூறலாக மாற்றும்போது தேர்தல் முடிவுகளிலும் மாற்றம் நிகழலாம்.
எனினும், தேர்தல் வெற்றியைப் பெறுவது ஒரு கட்டம் மட்டுமே. அந்த வெற்றியை நல்லாட்சியாகவும், நிறுவனச் சீர்திருத்தங்களாகவும், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் உணரக்கூடிய முன்னேற்றமாகவும் மாற்றுவதே அடுத்த சவால்.
ஸ்வீடன்: பெரிய கட்சியும் பெரும்பான்மையும் ஒன்றல்ல !
செப்டம்பர் 13 அன்று நடைபெற்ற ஸ்வீடன் பொதுத் தேர்தலில் சமூக ஜனநாயகக் கட்சி 28.02 சதவீத வாக்குகளுடன் 349 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் 99 இடங்களைப் பெற்றது. மிதவாதக் கட்சிக்கு 70 இடங்களும், ஸ்வீடன் ஜனநாயகக் கட்சிக்கு 62 இடங்களும் கிடைத்தன.
இந்த முடிவு ஒரு முக்கியமான ஜனநாயக உண்மையை நினைவூட்டுகிறது. ஒரு கட்சி தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுப்பது, அது தனியாக ஆட்சி அமைக்க முடியும் என்பதற்கான உத்தரவாதமல்ல. கூட்டணிகள், கொள்கை உடன்பாடுகள், நாடாளுமன்ற ஆதரவு ஆகியவை ஆட்சியின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.
வாக்காளர்கள் அளிக்கும் தீர்ப்பைத் தங்களுக்குச் சாதகமான ஒரு செய்தியாக மட்டும் அரசியல் கட்சிகள் வாசிக்கக் கூடாது. எந்தக் கொள்கைகளுக்கு மக்கள் ஆதரவளித்துள்ளனர், எவற்றில் மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கின்றனர், எந்தக் குழுக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதில் கட்சிகள் தோல்வியடைந்துள்ளன என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
ஜனநாயகத்தில் பெரும்பான்மை என்பது வெறும் எண்ணிக்கை அல்ல; வேறுபட்ட கருத்துகளுடன் இணைந்து செயல்படும் பொறுப்புமாகும்.
லாட்வியா: பாதுகாப்புக்கும் பொருளாதாரத்திற்கும் இடையிலான சமநிலை
அக்டோபர் 3 அன்று நடைபெற்ற லாட்வியாவின் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், பிரதமர் ஆண்ட்ரிஸ் குல்பெர்க்ஸ் தலைமையிலான United List கூட்டணி 35.28 சதவீத வாக்குகளையும் 100 இடங்களில் 41 இடங்களையும் பெற்றது.
ரஷ்யாவின் அச்சுறுத்தல், உக்ரைன் போர், நாட்டின் பாதுகாப்பு, வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வு ஆகியவை அந்நாட்டின் தேர்தல் விவாதங்களில் முக்கிய இடம்பிடித்தன. பாதுகாப்பு தொடர்பான அச்சங்கள் ஒரு புறம் இருந்தாலும், மக்களின் பொருளாதாரக் கவலைகள் மறுபுறம் தொடர்ந்தன.
இது ஐரோப்பாவுக்கு மட்டுமல்ல, உலகின் பல நாடுகளுக்கும் பொருந்தக்கூடிய பாடமாகும். தேசியப் பாதுகாப்பு அவசியமானது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. ஆனால் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மக்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகளைப் புறக்கணிக்க முடியாது.
எல்லைப் பாதுகாப்பும் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. மக்களின் வேலைவாய்ப்பு, வருமானம், சமூக நலன் ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பதற்கும் அரசு பொறுப்பேற்க வேண்டும். இதனைச் சமநிலைப்படுத்தத் தவறும் அரசாங்கங்கள், தங்களது கொள்கைகளுக்கு மக்களிடமிருந்து கிடைக்கும் ஆதரவை மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம்.
இஸ்ரேல்: தேர்தல் தீர்ப்பை விடத் தீர்க்கப்படாத கேள்விகள் அதிகமா ?
அக்டோபர் 27 அன்று நடைபெற்ற இஸ்ரேல் நாடாளுமன்றத் தேர்தல், மாற்றத்திற்கான விருப்பமும் தொடர்ச்சிக்கான ஆதரவும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படக்கூடிய அரசியல் சூழலை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
அக்டோபர் 28 நிலவரப்படி, வாக்கு எண்ணிக்கை தொடர்ந்து நடைபெறுவதால் இறுதி முடிவுகளை உறுதியாக அறிவிக்க முடியவில்லை. கிடைத்துள்ள பகுதி முடிவுகளின்படி, பெஞ்சமின் நெதன்யாகுவின் லிக்குட் கட்சி முன்னிலை வகிக்கிறது. அதேவேளை, அவருக்கு எதிரான அணியை வழிநடத்தும் முன்னாள் இராணுவத் தளபதி காடி ஐசென்கோட்டின் அணியும் குறிப்பிடத்தக்க ஆதரவைப் பெற்றுள்ளது.
120 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இஸ்ரேல் நாடாளுமன்றமான நெசெட்டில், ஆட்சியமைக்க 61 இடங்கள் தேவை. தற்போதைய நிலவரத்தில் எந்த அணிக்கும் அந்தப் பெரும்பான்மை உறுதியாகவில்லை. அரபுக் கட்சிகள் உள்ளிட்ட சிறிய கட்சிகளின் ஆதரவு, அடுத்த அரசாங்கத்தை அமைப்பதில் முக்கியத்துவம் பெறக்கூடும்.
இந்தத் தேர்தலைப் புரிந்துகொள்ள, இஸ்ரேலின் பாதுகாப்புச் சூழலைத் தவிர்த்துவிட முடியாது. 2023 அக்டோபர் 7 ஹமாஸ் தாக்குதல்கள், காசா போர், பணயக்கைதிகள் தொடர்பான விவகாரம், பாதுகாப்புத் தோல்விகள் குறித்த விமர்சனங்கள், வாழ்க்கைச் செலவு மற்றும் கட்டாய இராணுவச் சேவை தொடர்பான விவாதங்கள் ஆகியவை அரசியல் பின்னணியின் பகுதிகளாக உள்ளன.
நெதன்யாகுவின் ஆதரவாளர்கள் பாதுகாப்பு மற்றும் இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் நிலையில், எதிரணியினர் தலைமைத்துவ மாற்றம், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் தேசிய ஒற்றுமை குறித்த வாதங்களை முன்வைத்துள்ளனர். இவற்றில் எதற்கு வாக்காளர்கள் எவ்வளவு ஆதரவு வழங்கியுள்ளனர் என்பதை இறுதி முடிவுகளும் விரிவான வாக்குப் பகுப்பாய்வுகளுமே தெளிவுபடுத்தும்.
ஆனால் இத்தேர்தல் எழுப்பும் முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பு குறித்த அச்சங்கள் ஆட்சியின் தொடர்ச்சிக்கான ஆதரவாக மாறுமா? அல்லது அதே பாதுகாப்பு அச்சங்களே தலைமைத்துவ மாற்றத்திற்கான கோரிக்கையாக உருவெடுக்குமா?
இரண்டுமே சாத்தியமான அரசியல் போக்குகள். அவற்றில் எது மேலோங்குகிறது என்பதை முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியாது. இஸ்ரேல் தேர்தலின் உண்மையான அரசியல் பொருள், இறுதி முடிவுகளோடு மட்டுமல்லாமல், புதிய அரசாங்கம் உருவாகும் விதத்திலும் வெளிப்படும்.
மாற்றம் என்பது ஆட்சியாளர்களை மாற்றுவது மட்டுமா ?
இந்தத் தேர்தல்களை ஒன்றாக இணைத்துப் பார்க்கும்போது, ஒரு பொதுவான கேள்வி எழுகிறது: மக்கள் உண்மையில் எதை மாற்ற விரும்புகிறார்கள்?
ஆட்சியாளர்களையா? கொள்கைகளையா? அரசியல் பண்பாட்டையா? அல்லது தங்களது வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் நிர்வாக முறைகளையா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் வேறுபடலாம். செர்பியாவில் அரசியல் பொறுப்புக்கூறலும் நிறுவனச் சீர்திருத்தமும் முக்கியமான விவாதங்களாக உள்ளன. ஸ்வீடனில் நாடாளுமன்ற ஆதரவும் கூட்டணி அரசியலும் கவனத்தைப் பெறுகின்றன. லாட்வியாவில் பாதுகாப்புக்கும் பொருளாதார நலனுக்கும் இடையிலான சமநிலை முக்கியமாகிறது. இஸ்ரேலில் பாதுகாப்பு, தலைமைத்துவம், அரசியல் கூட்டணிகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.
எனவே, இந்தத் தேர்தல்கள் அனைத்தும் ஒரே அரசியல் அலைக்கு ஆதாரமெனக் கூறுவது மிகைப்படுத்தலாகும். ஆனால் மக்கள் அளிக்கும் தீர்ப்புகளை ஆட்சியாளர்கள் எளிதில் புறக்கணிக்க முடியாது என்பதையே இவை வலியுறுத்துகின்றன.
மாற்றம் விரும்பும் மக்கள் எப்போதும் ஒரே கட்சியைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. சில நேரங்களில் அவர்கள் புதிய இயக்கத்தை ஆதரிக்கிறார்கள்; சில நேரங்களில் பழைய கட்சிக்கே மீண்டும் வாய்ப்பளிக்கிறார்கள்; வேறு சில நேரங்களில் எந்த அணிக்கும் தெளிவான பெரும்பான்மையை வழங்காமல், அரசியல் சமரசத்திற்கான சூழலை உருவாக்குகிறார்கள்.
இதனால் தேர்தல் முடிவுகளை வெற்றி–தோல்வி என்ற இரண்டு சொற்களுக்குள் மட்டும் அடைத்துவிட முடியாது. அவை மக்களின் எதிர்பார்ப்புகள், அச்சங்கள், ஏமாற்றங்கள், நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றின் கலவையாகும்.
இலங்கை, இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளுக்கான பாடம்
இந்த உலகளாவிய தேர்தல் அனுபவங்கள் இலங்கை, இந்தியா மற்றும் தமிழ்நாடு போன்ற பகுதிகளின் அரசியலுக்கும் பொருத்தமான கேள்விகளை முன்வைக்கின்றன.
புதிய அரசியல் இயக்கங்கள் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவது முக்கியம். ஆனால் அந்த நம்பிக்கையைத் தேர்தல் வெற்றியாக மாற்றிய பின்னர், நிர்வாகத் திறன், வெளிப்படைத்தன்மை, ஊழல் தடுப்பு, வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம், சமூக நீதி ஆகிய துறைகளில் அளிக்கும் செயல்பாடுகளே அவற்றின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும்.
அதேபோல், நீண்டகாலமாக ஆட்சியில் இருக்கும் கட்சிகள் தங்களது கடந்தகால சாதனைகளை மட்டுமே முன்வைத்து மக்களின் ஆதரவை நிரந்தரமாகத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியாது. மாறிவரும் தலைமுறைகளின் தேவைகளையும் புதிய சமூகக் கோரிக்கைகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
குறிப்பாக, இளைஞர்களின் அரசியல் பங்கேற்பைச் சமூக ஊடகங்களில் வெளிப்படும் கோபம் அல்லது ஆதரவுடன் மட்டும் அளவிட முடியாது. அவர்களது கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, வாழ்க்கைச் செலவு, அரசியல் சுதந்திரம், எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அரசாங்கங்கள் எவ்வாறு கையாளுகின்றன என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
தேர்தலில் மாற்றத்தை விரும்பும் மக்கள், மாற்றத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் தலைவர்களையே எதிர்பார்க்கிறார்கள். வாக்குறுதிகள் தேர்தல் மேடைகளில் ஒலிக்கலாம்; ஆனால் அவற்றின் உண்மையான மதிப்பு மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் மாற்றத்தில்தான் அளவிடப்படுகிறது.
வாக்குச் சீட்டில் எழுதப்படும் எதிர்காலம்
ஜனநாயகத்தின் அழகு, மக்கள் தவறாதவர்கள் என்பதில் இல்லை; தங்களது தீர்ப்பை மாற்றிக்கொள்ளும் உரிமை அவர்களிடம் இருப்பதில்தான் இருக்கிறது.
நேற்று ஆதரித்தவரை இன்று கேள்வி கேட்கவும், இன்று நிராகரித்தவருக்கு நாளை மீண்டும் வாய்ப்பளிக்கவும், புதிய தலைமையைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் மக்களுக்கு உரிமை உண்டு. அந்த உரிமையை மதிப்பதே ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை.
செர்பியாவில் மாணவர் இயக்கத்தின் எழுச்சி, ஸ்வீடனில் வெளிப்பட்ட நாடாளுமன்றப் பன்முகத்தன்மை, லாட்வியாவில் பாதுகாப்புக்கும் பொருளாதாரத்திற்கும் இடையிலான அரசியல் சமநிலை, இஸ்ரேலில் தொடரும் அதிகாரப் போட்டி ஆகியவை வெவ்வேறு செய்திகளை வழங்குகின்றன. அவற்றை ஒரே முடிவுக்குள் அடக்க முடியாவிட்டாலும், மக்களின் தீர்ப்பை மதிக்க வேண்டிய அவசியம் அனைத்திலும் பொதுவாகத் தென்படுகிறது.
தேர்தலில் வெல்வது அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான வழி. ஆனால் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவது அதைவிட நீண்ட பயணம். மாற்றத்தை விரும்பும் மக்கள் வாக்குச் சீட்டில் தங்கள் விருப்பத்தை எழுதுகிறார்கள். அந்த மாற்றம் நனவாகிறதா என்பதைத் தீர்மானிப்பது, தேர்தலுக்குப் பின்னர் ஆட்சியாளர்கள் எழுதும் வரலாறுதான்!