ஒரு நதியை அதன் நீளத்தால் அளவிட முடியாது; அது எத்தனை நிலங்களை வளமாக்கியது என்பதால்தான் அதன் பெருமை பேசப்படுகிறது. அதுபோல, ஒரு கலைஞனை அவர் வாழ்ந்த ஆண்டுகளால் அல்ல, அவர் தொட்ட இதயங்களின் எண்ணிக்கையாலும், அவர் மாற்றிய கலாச்சாரத்தின் ஆழத்தாலும் அளவிட வேண்டும். அந்த அளவுகோலை முன்வைத்தால், இசைஞானி இளையராஜா வெறும் இசையமைப்பாளர் அல்ல; ஒரு இசைக் காலம்.
ஐம்பது ஆண்டுகள்...
ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் அது அரை நூற்றாண்டு. ஆனால் ஒரு கலைஞனின் வாழ்வில் அது ஒரு யுகம். அந்த யுகத்தின் ஒவ்வொரு நாளிலும் இசையால் மக்களின் மனங்களைத் தொட்டிருப்பது சாதனை அல்ல; சரித்திரம்.
1976-இல் அன்னக்கிளியுடன் தொடங்கிய அந்தப் பயணம், ஒரு திரைப்படத்தின் வெற்றியைத் தாண்டிய நிகழ்வு. அது தமிழ்த் திரையிசையின் மொழியை மாற்றிய முதல் மழைத்துளி. அதற்கு முன் இசை நகரத்தின் மேடைகளில் நின்று பாடியது. இளையராஜா வந்த பிறகு, அது வயல்வெளிகளில் நடந்தது. மண் வாசனை பூண்டது. காற்றின் திசையைப் போல சுதந்திரமாகப் பறந்தது. தமிழனின் அன்றாட வாழ்க்கையே இசையாக மாறியது.
ஒரு கலைஞன் மக்களின் ரசனையைப் பின்தொடரலாம். ஆனால் சில மேதைகள் மட்டுமே மக்களின் ரசனையையே மாற்றுகிறார்கள். இளையராஜா அந்த இரண்டாவது வரிசையைச் சேர்ந்தவர். அவர் இசைக்கு மக்கள் பழகவில்லை; மக்களின் காதுகளையே புதிய இசைக்குப் பழக்கினார்.
இசை என்பது வெறும் சுரங்களின் சேர்க்கை அல்ல; அது மனிதனின் சொல்லப்படாத உணர்வுகளின் மொழி. அந்த மொழியை இளையராஜா பேசவில்லை; உயிரோட்டத்துடன் வாழ்ந்தார். அதனால்தான் அவரது பாடல்களை நாம் கேட்பதில்லை; அவற்றுக்குள் வாழ்கிறோம்.
காதலின் முதல் பார்வைக்கு ஒரு மெட்டு உண்டு. பிரிவின் கடைசி கண்ணீருக்கு ஒரு மெட்டு உண்டு. தாயின் மடியில் தலை வைத்துத் தூங்கும் குழந்தையின் மூச்சுக்கும் ஒரு மெட்டு உண்டு. மழை பெய்யும் மாலைக்கும், மின்சாரம் இல்லாத இரவின் அமைதிக்கும், கோயில் மணி ஒலிக்கும் விடியற்காலைக்கும், பேருந்து ஜன்னல் வழியாகப் பின்னோக்கி ஓடும் மரங்களுக்கும்—எல்லாவற்றுக்கும் ஏற்கெனவே இசை எழுதி வைத்திருக்கிறார் இளையராஜா என்று தோன்றுவது, ஒரு ரசிகனின் மிகை அல்ல; அனுபவத்தின் சாட்சியம்.
அவரது இசையைப் புரிந்துகொள்ள இசை இலக்கணம் தேவையில்லை. ஒரு இதயம் போதும். அதனால்தான் இசைப் பள்ளிக்கூடம் செல்லாத தமிழகத்தின் பொள்ளாச்சிக் கிராம விவசாயியும் அவரது மெட்டில் தன்னை அடையாளம் காண்கிறான்; உலக இசையை ஆராயும் இத்தாலியின் பொலோன்யா நகர இசைஅறிஞரும் அதே மெட்டில் மேதமையைப் பார்க்கிறார். இந்த இரு எல்லைகளையும் ஒரே நேரத்தில் தொடுவது, அரிதிலும் அரிதான கலை.
கர்நாடக இசை அவரது விரல்களில் ஒழுக்கத்தைக் கற்றது. நாட்டுப்புற இசை அவரது உள்ளத்தில் மரியாதை பெற்றது. மேற்கத்திய செவ்வியல் இசை அவரது சிந்தனையில் புதிய வடிவம் கண்டது. அவற்றை ஒன்றோடொன்று மோதவிடவில்லை; ஒரே குடும்பமாக வாழ வைத்தார். அதுதான் அவரது இசையின் ஜனநாயகம்.
திரைப்படங்களில் பின்னணி இசை என்றால், ஒரு காலத்தில் அது காட்சிகளுக்கு பின்னால் நடக்கும் நிகழ்வாக இருந்தது. இளையராஜா வந்த பிறகு, பின்னணி இசையே காட்சிகளின் உள்ளமாக மாறியது. நடிகர்கள் பேசாத இடத்தில் அவரது வயலின் அழுதது. வசனங்கள் முடிந்த இடத்தில் அவரது புல்லாங்குழல் காதலித்தது. இயக்குநர் சொல்ல மறந்ததை, அவரது இசை பார்வையாளர்களின் இதயத்தில் எழுதி முடித்தது.
கலைக்கு மிகப்பெரிய எதிரி காலம் என்பார்கள். இன்று கைதட்டல் பெற்ற பல படைப்புகள், நாளை நினைவில்கூட இருக்காது. ஆனால் சில படைப்புகள் மட்டும் காலத்தைத் தங்கள் ரசிகனாக மாற்றிவிடுகின்றன. இளையராஜாவின் இசை அப்படிப்பட்டது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் பிறந்த பாடல்கள், இன்று ஒரு இளைஞனின் காதில் புதியதாக மலர்கின்றன. அது நினைவின் வெற்றி அல்ல; நித்தியத்தின் வெற்றி.
விருதுகள் பலருக்கும் கிடைக்கும். புகழ் பலரையும் தேடி வரும். ஆனால் மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் கலைஞர்கள் மிகச் சிலரே. ஒரு திருமண மண்டபத்தில் ஒலிக்கும் அவரது இசையும், ஒரு இறுதி ஊர்வலத்தில் கண்ணீராக ஒலிக்கும் அவரது இசையும், கோயில் திருவிழாவில் பக்தியாக ஒலிக்கும் அவரது இசையும், தனிமையில் ஹெட்போன் அணிந்த இளைஞனின் இரவிலும் ஒலிக்கும் அவரது இசையும்—இவை அனைத்தும் ஒரே மனிதரின் படைப்புகள் என்பதே அவரது உண்மையான விருது.
இன்று தொழில்நுட்பம் இசையை உருவாக்கலாம். செயற்கை நுண்ணறிவு ஆயிரம் மெட்டுகளை உருவாக்கலாம். ஆனால் ஒரு மெட்டுக்குள் ஒரு தலைமுறையின் நினைவுகளை விதைக்க முடியுமா? அந்தக் கேள்விக்கான பதில்தான் இளையராஜா.
ஒரு நாகரிகம் தன்னை அறிந்துகொள்வது அதன் இலக்கியத்திலும், இசையிலும். சங்க காலத்தை நாம் பாடல்களால் நினைவுகூர்கிறோம். பக்தி இயக்கத்தை தேவாரங்களால் நினைவுகூர்கிறோம். அதுபோல, இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியையும், இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தையும் தமிழர் நினைவுகூரும்போது, அதன் பின்னணியில் நிச்சயம் இளையராஜாவின் இசை ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும்.
அதனால்தான் இந்த ஐம்பது ஆண்டுகளை ஒரு கலைஞரின் பொன்விழா என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது. அது தமிழனின் செவியின் பொன்விழா. நம் உணர்வுகளின் பொன்விழா. நம் கலாச்சார நினைவகத்தின் பொன்விழா.
காலம் மனிதர்களை முதுமையாக்கும். ஆனால் சிலரின் படைப்புகளை அது இளமையாக்கும்.
இசை முடிவதில்லை. ஒரு மெட்டு இன்னொரு இதயத்தில் பிறக்கும் வரை அது பயணித்துக்கொண்டே இருக்கும். அந்தப் பயணத்தில், கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக தமிழரின் இதயத் துடிப்புக்கு இசையாக இருந்தவர் இளையராஜா. இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும், காலம் அவரை கடந்துசெல்லாது; மாறாக, காலமே அவரது இசையின் வழியாக நினைவுகூரப்படும்.
- 4தமிழ்மீடியாவிற்காக : மலைநாடான்
