ஜனநாயகத்தில் தேர்தல் என்பது ஆட்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு நடைமுறை மட்டுமல்ல; மக்களின் மனநிலையை அளவிடும் காலக் கண்ணாடியுமாகும். வாக்குச் சீட்டில் விழும் ஒவ்வொரு வாக்கும் ஒரு கட்சிக்கான ஆதரவாகவோ, ஒரு தலைவருக்கான நம்பிக்கையாகவோ மட்டும் அமைவதில்லை. சில வேளைகளில் அது ஆட்சியின் மீதான அதிருப்தியாகவும், வேறு சில வேளைகளில் மாற்றத்திற்கான மௌனக் கோரிக்கையாகவும் வெளிப்படுகிறது.

அண்மையில் ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் இஸ்ரேலிலும் இடம்பெற்ற தேர்தல் நிகழ்வுகள், இத்தகைய அரசியல் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியமான வாய்ப்பை வழங்குகின்றன.

“கடல் என்பது வெறும் நீர்ப்பரப்பு அல்ல;
காலம் எழுதி வைத்திருக்கும்
மனித வாழ்வின் முடிவற்ற கவிதை.”

கடலை முதன்முதலில் பார்க்கும் கணத்தில் மனம் குழந்தையாகிவிடுகிறது. கண்களுக்கு எட்டிய தூரம் வரையில் நீல வண்ணப் போர்வையை விரித்துப் படுத்திருக்கும் அந்தப் பெருவெளி, ஏதோ ஒரு மௌன மொழியில் நம்மோடு பேசத் தொடங்குகிறது. கரையைத் தொட்டு முத்தமிட்டுத் திரும்பும் அலைகளின் ஓசையில் ஓர் இசை இருக்கிறது. ஆழ்கடலின் அமைதியில் ஓர் ஆன்மீகம் இருக்கிறது; வானமும் கடலும் சந்திக்கும் அடிவானத்தில் ஒரு முடிவற்ற கனவு இருக்கிறது.